ورزش ایران و جهان , بیوگرافی (زندگی نامه) بازیکنان فوتبال ایران و جهان
افتخار پارس
یکشنبه 17 اسفند 1393 :: نویسنده : مسیح عباسی       
نام کامل باشگاه Società Sportiva Calcio Napoli S.p.A ناپولی
لقب(ها)     آبی‌ها

تاریخ تأسیس       1 آگوست 1926 (88 سال قبل)
نام ورزشگاه        ورزشگاه سن پائولو
(گنجایش: 60,240 نفر )

مالک   آئورلو د لائورنتیس
مدیرعامل    آئورلو د لائورنتیس
سرمربی      رافائل بنیتز

لیگ سری آ
۲۰۱۳-۱۴   سوم
 وب سایت رسمی  http://www.sscnapoli.it/

S.S.C. Napoli logo.svg

**********************************************
باشگاه فوتبال اس اس سی ناپولی (به ایتالیایی: S.S.C. Napoli) باشگاه فوتبال ایتالیایی است که در شهر ناپل قرار دارد.

این باشگاه در تاریخ ۱ آگوست ‎۱۹۲۶ تأسیس شده است و هم اکنون در سری آ ایتالیا بازی می‌کند.

این باشگاه تاکنون در سال‌های ۸۷-۱۹۸۶ و ۹۰-۱۹۸۹ قهرمان سری آ شده است. همچنین این تیم قهرمانی در جام یوفا در سال ۸۹-۱۹۸۸ را نیز در کارنامه دارد.

دیگو آرماندو مارادونا از ستاره‌های فوتبال جهان ۷ سال در ناپولی بازی کرده است و در ۱۸۸ بازی، ۸۱ گل برای تیم به ثمر رسانده است. ناپولی در سوپر کاپ 2014 در شهر دوحه توانست در یک بازی نفس گیر یوونتوس را شکست دهد.

**********************************************
افتخارات داخلی
سری آ
قهرمان (2): 1986–87, 1989–90
نایب قهرمان (5): 1967–68, 1974–75, 1987–88, 1988–89, 2012–13

کوپا ایتالیا(جام حذفی)
قهرمان (5): 1961–62, 1975–76, 1986–87, 2011–12, 2013–14
نایب قهرمان (4): 1971–72, 1977–78, 1988–89, 1996–97

سوپر کاپ ایتالیا
قهرمان (2): 1990, 2014
نایب قهرمان (1): 2012

سری بی
قهرمان (2): 1945–46 , 1949–50
نایب قهرمان (4): 1961–62, 1964–65, 1999–00, 2006–07

سری سی1
قهرمان (1): 2005–06

افتخارات اروپایی
لیگ اروپا
قهرمان (1): 1988–89

جام آنگلو-ایتالین(Anglo-Italian League Cup)
قهرمان (1): 1976

کوپا دل اپی(Coppa delle Alpi)
قهرمان (1): 1966

**********************************************
رکورد های باشگاه
بهترین گلزن: دیه گو مارادونا (115 گل)
بیشترین بازی: جوزپه بروسکولوتتی (511 بازی)
بهترین برد: پاتریا 1-8 ناپولی (16 اکتبر 1955)
بدترین باخت: تورینو 11-0 ناپولی (4 مارس 1928)




نوع مطلب : تاریخچه تیم های باشگاهی، 
برچسب ها : تاریخچه تیم فوتبال ناپولی یا S.S.C. Napoli، تاریخ تأسیس و نام و گنجایش ورزشگاه تیم فوتبال ناپولی، مالک و مدیرعامل و سرمربی تیم فوتبال ناپولی، افتخارات داخلی قهرمانی سری آ و جام حذفی و سوپر کاپ ایتالیا تیم فوتبال ناپولی، افتخارات اروپایی قهرمانی لیگ اروپا تیم فوتبال ناپولی، رکورد بهترین گلزن و بیشترین بازی تیم فوتبال ناپولی، وب سایت رسمی و بهترین برد و بدترین باخت تیم فوتبال ناپولی،
لینک های مرتبط :
شنبه 16 اسفند 1393 :: نویسنده : مسیح عباسی       
نام کامل      باشگاه فوتبال یوونتوس
لقب    بانوی پیر ( Vecchia Signora )
سیاه‌سفیدها ( bianconeri )
گورخرها ( Zebre )
قاتل بانو ( Signora Omicidi )
تاریخ تأسیس     ۱ نوامبر ۱۸۹۷ ( ۱۱۷ سال پیش )
ورزشگاه      ورزشگاه یوونتوس
گنجایش     ۴۱٬۲۵۴
    مالک        خانواده آنیلی
مدیرعامل      آندرا آنیلی
   سرمربی    ماسیمیلیانو آلگری
لیگ سری آ
۱۴–۲۰۱۳ قهرمان
وبگاه     http://www.juventus.com

Juventus Turin.svg

**********************************************
باشگاه فوتبال یوونتوس ( انگلیسی : Juventus Football Club ) که با نام‌های یوونتوس و یا یووه نیز شناخته می‌شود، نام باشگاه فوتبال حرفه‌ای است که در شهر تورین، در کشور ایتالیا قرار دارد. این باشگاه سومین باشگاه قدیمی ایتالیا محسوب می‌شود بعد از جنوا و اودینزه. به جز فصل ۰۷–۲۰۰۶ در سری بی، همواره در تاریخ خود در بالاترین سطح فوتبال ایتالیا (سری آ) حضور داشته‌است.

این باشگاه در سال ۱۸۹۷ توسط چند دانشجوی تورینی و با نام باشگاه ورزشی یوونتوس بنیانگذاری شد. این باشگاه از سال ۱۹۲۳ توسط خانواده آنیلی اداره می‌شود. یوونتوس موفق‌ترین باشگاه ایتالیایی تاریخ و یکی از پرافتخارترین و مشهورترین باشگاه‌های جهان است. این باشگاه به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال به عنوان دومین تیم برتر قرن ۲۰ اروپا شناخته می‌شود. این باشگاه تنها باشگاه سه ستارهٔ فوتبال ایتالیا محسوب می‌شود.باشگاه یوونتوس به عنوان ششمین باشگاه برتر جهان در سال ۲۰۱۴ از سوی فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال معرفی شد.

**********************************************
تیم یوونتوس در سال ۱۸۹۸
تاسیس یوونتوس در اولین روز ماه نوامبر بر روی نیمکتی در خیابان ره اومبرتو توسط گروهی جوان که در دبیرستان ماسیمو داتزلیو تحصیل می‌کردند که رویای تاسیس یک تیم فوتبال داشتند آغاز شد و به این ترتیب یوونتوس در تاریخ ۱ نوامبر ۱۸۹۷ در تورین متولد شد. مجموعه‌ای که برای بازی فوتبال، تفریح و لذت بردن از فوتبال و خواسته‌ها و ایده‌های نو توسط شاگردان مدرسه ماسیمو داتزلیو تاسیس شد. برادران کنفاری سرانجام در اولین روز ماه نوامبر تصمیمی که از مدتها پیش در نظر گرفته بودند را عملی ساختند تا حیات باشگاهی به عظمت یوونتوس آغاز شود.

اولین دیدار این تیم تازه تاسیس با حضور جوانان و دوستداران در تئاتر ساختمان دارما برگزار شد. انریکو کنفاری در نخستین سخنان خود از خواسته‌های بزرگ باشگاه صحبت می‌کند، وی تاکید دارد با شروع فصل پاییز خواسته و آرزویی که از مدتها پیش داشته‌اند به وقوع پیوست.

ایوجنیو و انریکو تصمیم مهمی در زندگی خود گرفته بودند و خواستار داشتن یک باشگاه حرفه و بزرگ فوتبال بودند، بنابر این زمانی که با شوق جوانان روبرو شدند با قاطعیت بیشتری برنامه و کار خود را ادامه دادند.

سرانجام برادران کنفاری در دفتر کوچک خود در خیابان ده اومبرتو ۴۲ تشکیل جلسه می‌دهند، جلسه‌ای که با حضور مسئولین ابتدایی و بازیکنان و جوانان عاشق فوتبال برگزار می‌شود و اخرین اندیشه این جوانان که رویای داشتن مقر و محلی برای باشگاه‌است مطرح می‌شود، برادران کنفاری می‌دانند که برای داشتن یک تیم بزرگ می‌بایست محلی مناسب تهیه نمایند، این دو جوان خیلی زود ساختمانی با چهار اتاق و یک حیات پیدا می‌کنند که می‌توانست محلی مناسب برای یک تیم جوان و تازه تاسیس باشد.

با تشکیل یک تیم جوان و مشخص شدن محل استقرار تیم، وظیفه‌ای دیگری نیز بر شانه‌های تاسیس کنندگان سنگینی می‌کرد، این باشگاه می‌بایست نامی برای خود داشته باشد، بار دیگر براداران کنفاری جلسه‌ای تشکیل دادند و سه نام، جامعه‌ای که با قدرت پیش می‌رود، جامعه ورزشی ماسیمو داتزلیو و باشگاه ورزشی یوونتوس مد نظر گرفته شد. با توجه به جوانی باشگاه و جوانانی که با عشق فراوان دراین تیم بازی می‌کردند، گروه تصمیم گرفت نام باشگاه ورزشی یوونتوس را انتخاب نماید و به این ترتیب و با تایید گروه، باشگاه ورزشی یوونتوس نام گذاری شد.. گفتنی است که کلمه یوونتوس ریشه‌ای لاتین دارد و به معنای جوان و یا جوانان است. ایوجنیو کنفاری نخستین مدیر یوونتوس خیلی زود پست ریاست را رها کرد و برادراش انریکو از سال ۱۸۹۸ به ریاست باشگاه رسید. پس از این تغییر در سطح مدیریت، باشگاه برای نخستین بار محل خود را به ساختمانی سه اتاقه همراه با یک حیاط به نام کروچتا در خیابان پیاتزای ۴ تغییر می‌دهد.

**********************************************
دوران مربیگری آنتونیو کونته در یوونتوس و ساخت ورزشگاه یوونتوس ( ۲۰۱۱/۲۰۱۴ )
با ساخت استادیوم جدید یوونتوس ورزشگاه یوونتوس در مکان سابق ورزشگاه دل آلپی و آمدن آنتونیو کونته در سال ۲۰۱۱ و خرید بازیکنان جدید از جمله: آندره‌آ پیرلو، کوادوو آساموا، آرتورو ویدال، استفان لیختشتاینر، کارلوس توز، پل پوگبا، مارتین کاسرس، آندره‌آ بارزالی، فرناندو یورنته یوونتوس بعد از چند سال ناکامی دوباره به عرصهٔ تیم‌های بزرگ ایتالیا و اروپا بازگشت . یوونتوس در این دوران به سه قهرمانی متوالی در سری آ ایتالیا ( از جمله یک قهرمانی بدون شکست و کسب ۱۰۲ امتیاز در یک فصل سری آ ) و دو قهرمانی سوپر جام ایتالیا رسید. در سال ۲۰۱۲ اسطوره باشگاه یوونتوس الساندرو دل پیرو بعد از ۱۹ سال بازی کردن با پیراهن بیانکونری از جمع یوونتوسی ها خداحافظی کرد و جای او را در تیم کارلوس توز آرژانتینی گرفت. پس از ۳ سال یوونتوس و کونته به طور دو طرفه از هم جدا شدند و ماسیمیلیانو آلگری مربی سابق آ.ث. میلان به سرمربیگری یوونتوس رسید.

**********************************************
رنگ پیراهن یوونتوس
لباس نخستین یووه در ابتدای تاسیس (۱۸۹۷) پیراهن‌های صورتی روشن بود که بعدها رنگ خود را به راه راه سیاه و صورتی تغییر داد؛ ناهماهنگی این رنگ‌ها نارضایتی مدیران ان زمان یووه را به وجود اورده بود و در نهایت صورتی جای خود را به رنگ سیاه وسفید داد این رنگ خیلی زود با کسب اولین افتخار نزد هواداران محبوب شد. البته در اولین دیدار بانوی پیر با پیراهن جدید برابر جنوا شکست خورد و در ادامه چند شکست دیگر بداقبالی این رنگ را نشان داد با این حال مدیران تصمیم گرفتند خود را با رنگ پیراهن‌های جدید تطبیق دهند و سرانجام دو سال بعد یوونتوس با این پیراهن اولین اسکودتوی خود را در سال ۱۹۰۵ فتح کرد، این قهرمانی در زمان مدیریت الفردو دیک به دست امد، مدیری که سال‌ها بعد به باشگاه رقیب تورینو پیوست.

**********************************************
فاجعه ورزشگاه هیسل
فاجعه ورزشگاه هیسل فاجعه‌ای است که قبل از شروع مسابقهٔ فینال جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۸۵ که بین تیم‌های یوونتوس و لیورپول در ورزشگاه هیسل بروکسل برگزار می‌شد ۳۹ هوادار یوونتوس کشته‌شدند.

در آن سال لیورپول می‌بایست از عنوان قهرمانی دوره پیشین دفاع کند. در سال قبل، آن‌ها تیم رم را مغلوب کردند و به قهرمانی رسیدند. در این سال آن‌ها دوباره می‌بایست با یک تیم ایتالیایی دیگر پیکار می‌کردند. از طرف دیگر یوونتوس قهرمان جام در جام اروپا در سال ۱۹۸۴ بود که اکثر بازیکنان آن را بازیکنانی تشکیل می‌دادند که در سال ۱۹۸۲ به همراه تیم ملی فوتبال ایتالیا قهرمان جام جهانی در اسپانیا شده‌ بودند و نیز در یوونتوس آن زمان، میشل پلاتینی (دارندهٔ جایزهٔ بهترین بازیکنان اروپا در سال‌های ۱۹۸۳،۱۹۸۴ و ۱۹۸۵) بازی می‌کرد.

قبلاً در ژانویهٔ آن سال یوونتوس و لیورپول در سوپر جام اروپا به مصاف هم رفته‌بودند که یوونتوس در تورین موفق شد که بازی را با نتیجه ۲-۰ ببرد و بازی برگشت که قرار بود در آنفیلد برگزار شود به‌دلیل اینکه لیورپول در جدول زمان‌بندی برنامه‌های خود زمان مناسبی را برای انجام این بازی پیدا نکرده‌بود، به تعویق افتاد و بعد از فاجعه ورزشگاه هیسل دیگر برگزار نگردید.

یک ساعت قبل از شروع مسابقه، در فینال جام باشگاه‌های اروپا سال ۱۹۸۵ در ورزشگاه هیسل، تماشاگران لیورپول با شکستن فنس‌هایی که میان آنان و طرفداران یوونتوسی‌ها برای جدایی و جلوگیری از کشمکش و درگیری قرار داده شده‌بود به طرفداران یووونتوس حمله‌ور شده و آن‌ها را مورد ضرب و شتم قرار دادند، یوونتوسی‌ها که انتظار این حرکت را از لیورپولی‌ها نداشتند ناچار با آن‌ها درگیر شده و به ناگاه عقب‌نشینی کردند؛ فشار یوونتوسی‌ها به دیوارهای پیرامون ورزشگاه، منجر به ویرانی آن گشت و باعث شد که روی سر آن‌ها ویران گردد. در پی این حادثه ۳۹ نفر که اکثراً از طرفداران یوونتوس بودند، کشته شدند. این فاجعه را سیاه‌ترین ساعت در تاریخ مسابقات یوفا نام‌گذاری کردند.

با این وجود بازی فینال برگزار شد و یوونتوسی‌ها با تک گل میشل پلاتینی قهرمان شدند. بعد از این مسابقهٔ لیورپولی‌ها ۶ سال و دیگر باشگاه‌های انگلیسی از حضور در رقابت‌های اروپایی به مدت ۵ سال محروم شدند.

یوونتوس و لیورپول بعد از فاجعهٔ هیسل به مدت ۲۰ سال با هم بازی نکردند تا اینکه در سال ۲۰۰۵ که در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا دوباره با هم رو در رو شدند. در بازی رفت که در آنفیلد برگزار می‌شد قبل از شروع مسابقه هواداران لیورپول با در دست داشتن پلاکاردهایی که روی آن‌ها کلمه "amicizia" (که در زبان ایتالیایی معنی دوستی می‌دهد) نوشته شده‌بود؛ خطاب به هواداران یوونتوس که در سمت مخالف نشسته‌بودند به نحوی از هواداران یوونتوس عذر خواهی کردند. هواداران یوونتوس با دیدن این رفتار به وجد آمده و شادی کردند و با این عمل خواستند به لیورپولی‌ها بفهمانند که آن‌ها را بخشیده‌اند.

**********************************************
ایتالیایی بودن
باشگاه یوونتوس از ابتدای تاریخ تاسیس به دنبال ترکیب ایتالیایی بوده است. این باشگاه با ۲۲ بازیکن ایتالیایی قهرمان جام جهانی در ۴ دوره‌ای که ایتالیا قهرمان جام جهانی فوتبال شده تاثیر بسیار زیادی در تیم ملی ایتالیا داشته است.

جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ (۹ بازیکن) : جانپیرو کامبی، لویجی برتولینی، فلیچ بورل، اومبرتو کالیجاریس، رایموندو اورسی، ماریو وارجلین، لویس مونتی، جیووانی فرراری، ویرجینیو روستا
جام جهانی فوتبال ۱۹۳۸ (۲ بازیکن) : آلفردو فونی، پیترو راوا
جام جهانی فوتبال ۱۹۸۲ (۶ بازیکن) : دینو زوف، آنتونیو کابرینی، پائولو روسی، گائتانو شیره آ، مارکو تاردلی، کلائودیو جنتیله
جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ (۵ بازیکن) : فابیو کاناوارو، جیانلوئیجی بوفون، مائورو کامورانزی، الساندرو دل پیرو، جیانلوکا زامبروتا

**********************************************
ورزشگاه یوونتوس
مختصات: ۴۵°۶′۳۴″ شمالی ۷°۳۸′۲۸″ شرقی
ورزشگاه یوونتوس
نام کامل ورزشگاه یوونتوس
محل تورین
شروع ساخت ۱ مارس ۲۰۰۹
تأسیس ۸ سپتامبر ۲۰۱۱
مالک باشگاه فوتبال یوونتوس
گرداننده باشگاه فوتبال یوونتوس
نوع زمین چمن
هزینه ساخت ۱۰۵ میلیون یورو
طراح هرناندز سوارز
گنجایش ۴۱٬۲۵۴
خانه باشگاه فوتبال یوونتوس
(۲۰۱۱ - تاکنون)
ابعاد زمین ۱۰۵ × ۶۸

ورزشگاه یوونتوس ( به انگلیسی : Juventus Stadium ) ورزشگاهی در شهر تورین در کشور ایتالیا است.

بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال یوونتوس در این ورزشگاه انجام می شوند. مراسم افتتاح ورزشگاه در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۱۱ با بازی یوونتوس مقابل نوتس کانتی که با تساوی ۱-۱ خاتمه یافت انجام شد. اولین بازی رسمی در این ورزشگاه نیز مابین دو تیم باشگاه فوتبال یوونتوس و پارما ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ برگزار شد.


**********************************************
کاپیتانان تاریخ یوونتوس
الساندرو دل پیرو کاپیتان سابق تیم یوونتوس، به مدت یازده سال از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۲

جانلوئیجی بوفون کاپیتان کنونی تیم یوونتوس
 
**********************************************
کادرفنی کنونی یوونتوس

 نام پست
 ماسیمیلیانو الگری سرمربی
 مارکو لندوچی کمک مربی
 مائوریزیانو ترومبتا  مربی تیم اول
 کلودیو فیلیپی مربی دروازبان‌ها
 متئو فابریس مدیر تیم
 استفانو گرانی فیزیوتراپیست
 سیمونه فلتی مدیر بدنسازی
 روبرتو ساسی مدیر تمرین

**********************************************           
مدیریت
مدیر کل کنونی باشگاه آندرا آنیلی می‌باشد. با همکاری جوزپه ماروتا و پاول ندود در مجموعهٔ مدیرتی باشگاه

افتخارات داخلی
سری آ
قهرمان (30 بار): 1905; 1925–26; 1930–31; 1931–32; 1932–33; 1933–34; 1934–35; 1949–50; 1951–52; 1957–58; 1959–60; 1960–61; 1966–67; 1971–72; 1972–73; 1974–75; 1976–77; 1977–78; 1980–81; 1981–82; 1983–84; 1985–86; 1994–95; 1996–97; 1997–98; 2001–02; 2002–03; 2011–12; 2012–13; 2013–14
نایب قهرمان (20 بار): 1903; 1904; 1906; 1937–38; 1945–46; 1946–47; 1952–53; 1953–54; 1962–63; 1973–74; 1975–76; 1979–80; 1982–83; 1986–87; 1991–92; 1993–94; 1995–96; 1999–2000; 2000–01; 2008–09
مقام سومی (۱۳ دوره)

کوپا ایتالیا (جام حذفی ایتالیا)
قهرمان (9 بار): 1937–38; 1941–42; 1958–59; 1959–60; 1964–65; 1978–79; 1982–83; 1989–90; 1994–95
نایب قهرمان (5 بار): 1972–73; 1991–92; 2001–02; 2003–04; 2011–12

سوپر کاپ ایتالیا
قهرمان (6 بار): 1995; 1997; 2002; 2003; 2012; 2013
نایب قهرمان (4 بار): 1990; 1998; 2005; 2014

سری بی
قهرمان (1 بار): 2006–07

افتخارات اروپایی
لیگ قهرمانان اروپا
قهرمان (2 بار): 1984–85; 1995–96
نایب قهرمان (5 بار): 1972–73; 1982–83; 1996–97; 1997–98; 2002–03

جام در جام اروپا (جام برندگان جام اروپا)
قهرمان (1 بار): 1983–84

لیگ اروپا
قهرمان (3 بار): 1976–77; 1989–90; 1992–93
نایب قهرمان (1 بار): 1994–95

جام Intertoto اروپا
قهرمان (1 بار): 1999

سوپر کاپ اروپا
قهرمان (2 بار): 1984; 1996

افتخارات جهانی
جام بین قاره ای
قهرمان (2 بار): 1985; 1996
نایب قهرمان (1 بار): 1973


عناوین جزئی
جام لوئیجی برلوسکونی 
قهرمان (۱۰ دوره): ۱۹۹۱; ۱۹۹۵; ۱۹۹۸; ۲۰۰۰; ۲۰۰۱; ۲۰۰۳; ۲۰۰۴; ۲۰۱۰; ۲۰۱۲
نائب قهرمانی (۹ دوره) : ۱۹۹۶; ۱۹۹۷; ۲۰۰۲; ۲۰۰۵; ۲۰۰۶; ۲۰۰۷; ۲۰۰۸; ۲۰۰۹; ۲۰۱۱

جام خوان گمپر 
قهرمان(۱ دوره): ۲۰۰۵

Coppa delle Alpi
قهرمان : ۱۹۶۳
نائب قهرمانی : ۱۹۶۶

جام ترزا هررا
نائب قهرمانی (۱ دوره) : ۱۹۹۶

جام صلح ( Peace Cup )
نائب قهرمانی (۱ دوره) : ۲۰۰۹

جام لاتین
مقام سومی (۱ دوره) : ۱۹۵۲

**********************************************
بهترین تیم باشگاهی اروپا در سال به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال (IFFHS) : (۲ دوره) : ۱۹۹۳; ۱۹۹۶

موفق ترین باشگاه های قرن بیستم به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال (IFFHS) : یوونتوس رتبه = ۲

موفق ترین باشگاه های قرن بیستم به انتخاب فیفا : یوونتوس رتبه = ۷

باشگاه یوونتوس جزء چهار باشگاهی میباشد که موفق به کسب هر سه جام معتبر اروپایی شده است
(لیگ قهرمانان اروپا - لیگ اروپا - جام در جام اروپا)

**********************************************
افتخارات فردی بازیکنان یوونتوس
توپ طلای اروپا
بازیکنان یوونتوس موفق به کسب هشت توپ طلا و چهار رتبه دومی و چهار رتبه سومی میباشد
بازیکنان یوونتوس برنده توپ طلا:
آرژانتین / ایتالیا عمر سیوری در سال ۱۹۶۱
ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲
فرانسه میشل پلاتینی در سال‌های ۱۹۸۳; ۱۹۸۴; ۱۹۸۵
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳

عنوان دومی
ایتالیا دینو زوف در سال ۱۹۷۳
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۴
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۷
ایتالیا جانلوئیجی بوفون در سال ۲۰۰۶

عنوان سومی
ولز جان چارلز در سال ۱۹۵۹
لهستان ژبیگنی بونیک در سال ۱۹۸۲
ایتالیا سالواتوره سکیلاچی در سال ۱۹۹۰
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۰


بازیکن سال فوتبال جهان از تیم یوونتوس
عنوان اولی
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸; ۲۰۰۰
ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶

عنوان سومی
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۴
فرانسه زین الدین زیدان در سال در سال ۱۹۹۷

بازیکن سال فوتبال ایتالیا از تیم یوونتوس
ایتالیا الساندرو دل پیرو در سال های ۱۹۹۸; ۲۰۰۸
ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶
ایتالیا آندره‌آ پیرلو در سال ۲۰۱۲

بازیکن سال سری آ از تیم یوونتوس
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۱
فرانسه دیوید ترزگه در سال ۲۰۰۲
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳
ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶
ایتالیا آندره‌آ پیرلو در سال های ۲۰۱۲; ۲۰۱۳; ۲۰۱۴

انتخاب بازیکنان یوونتوس به عنوان بهترین فوتبالسیت سال جهان از سوی مجله ورلد ساکر
ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲
فرانسه میشل پلاتینی در سال‌های ۱۹۸۴; ۱۹۸۵
ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳
ایتالیا جان لوکا ویالی در سال ۱۹۹۵
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳
ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶

انتخاب بازیکنان یوونتوس به عنوتن بهترین ورزشکار سال جهان از سوی مجله اکیپ فرانسه
ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲
فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸

جایزه پای طلایی
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۴
ایتالیا الساندرو دل پیرو در سال ۲۰۰۷

حضور بازیکنان یوونتوس در تیم سال یوفا
دیوید ترزگه و زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۱
ایتالیا جانلوئیجی بوفون و جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳
ایتالیا جانلوئیجی بوفون و جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۴
جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۵
ایتالیا جانلوئیجی بوفون و ایتالیا جیانلوکا زامبروتا و ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶

بهترین دروازه بان جهان
ایتالیا جانلوئیجی بوفون = ۴ دوره = ۲۰۰۳; ۲۰۰۴; ۲۰۰۶; ۲۰۰۷

بهترین بازیکن سال یوفا
ایتالیا جانلوئیجی بوفون در سال ۲۰۰۲

بازیکن حاضر در تیم منتخب فوتبال سده ۲۰
فرانسه میشل پلاتینی

برندگان جایزه سالگرد یوفا از بازیکنان یوونتوس
دینو زوف - جان چارلز - ماسیمو بونینی - سرگی آلینیکوف

حضور بازیکنان یوونتوس در فیفا ۱۰۰
الساندرو دل پیرو - پاول ندود - دیوید ترزگه - زین الدین زیدان - جانلوئیجی بوفون - جیامپیرو بونیپرتی - روبرتو باجو - ژبیگنی بونیک - میشل پلاتینی - عمر سیوری - دینو زوف - لیلیان تورام - پائولو روسی - ادگار داویدس - پاتریک ویرا - دیدیه دشان - میشل لادروپ - کریستین ویری - تیری هانری

**********************************************
آمار و رکوردها
تاریخ باشگاه
بهترین گلزن باشگاه : الساندرو دل پیرو با ۲۹۰ گل
بهترین گلزن خارجی باشگاه : دیوید ترزگه با ۱۷۱ گل
بهترین گلزن در یک فصل : فرانک هیرزر با ۳۵ گل
بیشترین بازی باشگاهی : الساندرو دل پیرو با ۷۰۵ بازی
بیشترین بازی اروپایی : گائتانو شیره‌آ با ۸۷ بازی
جوانترین بازیکن تاریخ باشگاه : پیترو پاستوره، ۱۵ سال و ۲۲۲ روز
پیرترین بازیکن تاریخ باشگاه : دینو زوف، ۴۱ سال و ۸۶ روز
بیشترین حضور در تیم ملی فوتبال ایتالیا : جیانلوئیجی بوفون با ۱۴۶ بازی ملی
بیشترین دوران مدیریت در تاریخ باشگاه : جیامپیرو بونیپرتی با ۵۹۶ بازی
بهترین پیروزی تاریخ یوونتوس : ۱۵-۰ مقابل سنتو

سری آ
بیشترین پیروزی در یک فصل : ۳۳ پیروزی
کمترین پیروزی در یک فصل : ۸ پیروزی
بیشترین شکست در یک فصل : ۱۵ شکست
کمترین شکست در یک فصل : صفر شکست
بیشترین گل زده در یک فصل : ۱۰۳ گل
کمترین گل زده در یک فصل : ۲۸ گل
بیشترین گل خورده در یک فصل : ۵۶ گل
کمترین گل خورده در یک فصل : ۱۴ گل
بیشترین امتیاز در یک فصل : ۱۰۲ امتیاز
بهترین پیروزی خانگی : ۹-۱ مقابل اینتر میلان
بدترین شکست خانگی : ۷-۱ مقابل آ.ث. میلان
بهترین پیروزی خارج خانه : ۷-۰ مقابل آ.ث. میلان
بدترین شکست خارج خانه : ۶-۰ مقابل اینتر میلان
بیشترین بازی در سری آ : الساندرو دل پیرو با ۴۷۶ بازی

*********************** دوران مربیگری در ادامه مطلب ************************


ادامه مطلب


نوع مطلب : تاریخچه تیم های باشگاهی، 
برچسب ها : تاریخچه تیم فوتبال یوونتوس یا Juventus F.C.، لقب و تاریخ تأسیس و نام و گنجایش ورزشگاه تیم فوتبال یوونتوس، مالک و مدیرعامل و سرمربی و وب سایت رسمی تیم فوتبال یوونتوس، رنگ پیراهن و فاجعه ورزشگاه هیسل و کاپیتانان تاریخ تیم فوتبال یوونتوس، افتخارات داخلی و افتخارات اروپایی و افتخارات جهانی تیم فوتبال یوونتوس، توپ طلای اروپا و بازیکن سال فوتبال جهان و بازیکن سال فوتبال ایتالیا از تیم فوتبال یوونتوس، بهترین پیروزی و بدترین شکست و بهترین گلزن و بیشترین بازی و جوانترین بازیکن و پیرترین بازیکن تاریخ تیم فوتبال یوونتوس،
لینک های مرتبط :
جمعه 15 اسفند 1393 :: نویسنده : مسیح عباسی       
آ اس رم
A. S. Roma
نام کامل باشگاه Associazione Sportiva Roma SpA
لقب(ها)      زرد قرمز ها(i Giallorossi)، گرگ ها(i Lupi)
تاریخ تأسیس       ۲۲ ژوئیه ۱۹۲۷ (میلادی) (۸۶ سال پیش)
نام ورزشگاه        ورزشگاه المپیک رم
رم، ایتالیا
(گنجایش: ۷۰٫۶۳۴ نفر)

مدیرعامل    جیمز پالوتا
 سرمربی   رودی گارسیا
  کاپیتان    فرانچسکو توتی

لیگ   سری آ
 وب سایت رسمی: www.asroma.it

AS Roma.png
**********************************************

آ س رم (به ایتالیایی: A. S. Roma) یکی از باشگاههای دسته اول (سری آ) ایتالیاست. ورزشگاه این تیم استادیوم المپیکو نام دارد. این تیم در سال ۱۹۲۷ تأسیس شد. و سرمربی این تیم رودی گارسیا است.
تیم رم تاکنون سه بار قهرمان سری آ شده است.

**********************************************
اطلاعات کلی

نام کامل: Associazione Sportiva Roma SpA
تاسیس توسط: ایتالو فوسچی
القاب: زرد و قرمزها، گرگ‌ها
بنیانگذاری: ۲۲ ژوئیه ۱۹۲۷
استادیوم: المپیک رم
ظرفیت: ۷۰٫۶۳۴ نفر
مالک: جیمز پالوتا
سرمربی: رودی گارسیا
مدیر کل: مائورو بالدیسونی
اسپانسر: A.S. Roma
اسپانسر ورزشی: Roma Cares
آدرس: Via di Trigoria km 3,600 - 00128 Roma

**********************************************
تاریخچه
در سال ۱۹۲۷ از شهر رم تیم‌های متعددی در لیگ فوتبال ایتالیا بازی می‌کردند. از جمله این باشگاه‌ها می‌توان به نام‌های ذیل اشاره نمود:

"لاتزیو (۱۹۰۰)، رومن اف سی (۱۹۰۱)، اس اس آلبا-آودیک رم (تاسیس در ۱۹۲۶ از اتحاد تیم‌های آلبا (۱۹۱۱) و آئودیک)، فورتیتودو- پرو رم (تاسیس در ۱۹۲۶ از ترکیب تیم‌های فورتیتودو (۱۹۰۸) و پرو رم (۱۹۱۲)".

با همه این احوال بیشتر این باشگاه‌ها پایدار نبودند و خیلی زود از هم پاشیده شدند. بعد از این، طی سیاست‌های جدید دولت، قانونی نو در مورد باشگاه‌های هر شهر تصویب شد. طبق این قانون هر شهری فقط باید یک باشگاه فوتبال بزرگ و رسمی داشته باشد که این تیم نمادی از شهر خود به حساب آید. (کاری که قبل از این فلورانس، ناپلس و باری انجام داده بودند) همین موضوع سبب شد که از اتحاد تیم‌های آلبا-آئودیک، فورتیتودو- پرو رما و رومن اف سی، باشگاه جدیدی به نام آ. اس. رم تاسیس گردد.

**********************************************
استادیوم المپیکو
پس از دوران کوتاهی استفاده از استادیوم موتو ولودرومو آپیو، جیالوروسی‌ها ساکن محله قدیمی تستاسیو و استادیوم کمپو در همین منطقه (که به طور عجیبی کاملاً از چوب ساخته شده است) شدند. می‌توان گفت که هنوز که هنوزه این منطقه یادآور دوران اولیه باشگاه است. از این‌ها که بگذریم باز هم مکان بازی گرگ‌ها تغییر پیدا کرد و آن‌ها در استادیوم فلامینیو و بعد از آن در استادیوم المپیکو (تأسیس در ۱۹۵۲) مستقر گشتند؛ که تا به امروز هم جای اصلی بازی جیالوروسی، المپیکو می‌باشد.

آ. اس. رم اولین حضورش در لیگ ملی ایتالیا را در دوره ۲۰-۱۹۲۹ تجربه کرد؛ و پس از ۱۲ سال، آن‌ها نخستین اسکودتوی خود را در سال ۴۲-۱۹۴۱ به دست آوردند.

سال‌های سخت پس از اولین قهرمانی تا جایی ادامه پیدا کرد که در سال ۱۹۵۱ تیم از سری A سقوط کرد. اما با یک بازگشت سریع به سطح اول فوتبال ایتالیا، رم در سال ۱۹۶۱ به مقام سوم و سهمیه جام یوفا دست یافت و در سال ۱۹۶۴ اولین جام حذفی فوتبال ایتالیا را کسب کرد. حال نیز با ۹ قهرمانی و ۸ نایب قهرمانی پر افتخار ترین تیم کوپا ایتالیا محسوب می‌شود.

پرشکوه ترین سال‌های باشگاه رم در دهه ۱۹۸۰ طی شد که دو جام حذفی دیگر و دومین اسکودتو در سال ۱۹۸۳ توسط مربی آن زمان رم نیلز لیدهلم به دست آمد. در سال بعد تنها یک ضربه پنالتی در مقابل لیورپول مانع از دست‌یابی آن‌ها به جام قهرمانی باشگاههای اروپا در استادیوم المپیک رم شد. فابیو کاپلو هم در سال ۰۱-۲۰۰۰ سومین و آخرین اسکودتوی تاریخ رم را بدست آورد.

**********************************************
مدیران باشگاه
در زیر می‌توانید لیست مدیران باشگاه رم از ابتدا تا کنون را مشاهده کنید.

ایتالو فوسچی (۲۸-۱۹۲۷)
رناتو ساچردوتی (۳۴-۱۹۲۸)
ویتوریو شالویا (۳۶-۱۹۳۴)
ایجینو بتینی (۴۱-۱۹۳۶)
ادگاردو بازینی (۴۳-۱۹۴۱)
پیترو بالداساره (۴۹-۱۹۴۳)
پیرکارلو رستاگنو (۵۲-۱۹۴۹)
رمولو واسلی (۱۹۵۲)
پیرکارلو رستاگنو - رناتو ساچردوتی (۵۳-۱۹۵۲)
رناتو ساچردوتی (۵۸-۱۹۵۳)
آناکلتو جیانی (۶۲-۱۹۵۸)
فرانچسکو مارینی-دتینا (۶۵ـ۱۹۶۲)
فرانکو اوانجیلیستی (۶۸-۱۹۶۵)
فرانچسکو رانوچی (۶۹-۱۹۶۸)
آلوارو مارکینی (۷۱-۱۹۶۹)
گائتانو آنزالونه (۷۹-۱۹۷۱)
دینو ویولا (۹۱-۱۹۷۹)
فلورا ویولا (۱۹۹۱)
جوسپه چاراپیکو (۹۳-۱۹۹۱)
چیرو دی مارتینو (۱۹۹۳)
فرانکو سنسی (۲۰۰۸ـ۱۹۹۳)
روسلا سنسی (۱۱-۲۰۰۸)
روبرتو کاپلی (۲۰۱۱)
توماس دی بندتو (۲۰۱۱-۱۲)
جیمز پالوتا (۲۰۱۲-)
از سهام‌داران این باشگاه می‌توان کوین گارنت، بازیکن برجسته بسکتبال آمریکایی را نام برد.

**********************************************
تالار مشاهیر
در ۷ اکتبر ۲۰۱۲ تالار مشاهیر رم اعلام شد. باشگاه رم در وب‌سایت رسمی خود و هم‌چنین در سالنی مخصوص نام بازیکنانی که در تاریخ رم جاودانه خواهند ماند را به عنوان مشاهیر تاریخ باشگاه رم اعلام کرد.

فرانکو تانکردی (۹۰-۱۹۷۷)
کافو (۰۳-۱۹۹۷)
جیاکومو لوسی (۶۹-۱۹۵۴)
آلدایر (۰۳-۱۹۹۰)
فرانچسکو روکا (۸۱-۱۹۷۲)
فولویو برناردینی (۳۹-۱۹۲۸)
آگوستینو دی بارتولومی (۸۴-۱۹۷۶ ;۷۵-۱۹۷۲)
فالکائو (۸۵-۱۹۸۰)
برونو کونتی (۹۱-۱۹۷۹ ;۷۸-۱۹۷۶ ;۷۵-۱۹۷۳)
روبرتو پروتزو (۸۸-۱۹۷۸)
آمدئو آماده‌ای (۴۸-۱۹۳۹ ;۳۸-۱۹۳۶)

**********************************************
کادر فنی
سرمربی: رودی گارسیا
دستیار مربی: روبرتو موزی
دستیار مربی: آنتونیو کارلوس زاگو
مربی ورزشی: روبرتو فرولا
مربی ورزشی: ویتو اسکالا
مربی دروازه بانان: گویدو نانی
ریکاور بازیکنان مصدوم: لوکا فرانچسکی
ریکاور بازیکنان مصدوم: مانریکو فراری
تحلیلگر ویدئویی: سیمونه بکاچیولی
منیجر تیم: سالواتوره اسکالیا
هماهنگ کننده کارمندان بخش پزشکی: میشله جمینانی
رئیس بخش پزشکی: فرانچسکو کولائوتی
دکتر اول تیم: الساندرو فیورتی
فیزیوتراپیست: الساندرو کاردینی
فیزیوتراپیست: مارکو فرلی
فیزیوتراپیست: والریو فلامینی
فیزیوتراپیست: اومبرتو می
فیزیوتراپیست: دامیانو استفانینی

**********************************************
افتخارات و رکورد های باشگاه
رقابت‌های داخلی
سری آ
قهرمان (3 بار): 1941–42, 1982–83, 2000–01
نایب قهرمان (12 بار): 1930–31, 1935–36, 1980–81, 1983–84, 1985–86, 2001–02, 2003–04, 2005–06, 2006–07, 2007–08, 2009–10, 2013–14

کوپا ایتالیا
قهرمان (9 بار): 1963–64, 1968–69, 1979–80, 1980–81, 1983–84, 1985–86, 1990–91, 2006–07, 2007–08
نایب قهرمان (8 بار): 1936–37, 1940–41, 1992–93, 2002–03, 2004–05, 2005–06, 2009–10, 2012–13

سوپر کاپ ایتالیا
قهرمان (2 بار): 2001, 2007
نایب قهرمان (4 بار): 1991, 2006, 2008, 2010

سری بی
قهرمان ( بار): 1951–52

افتخارات اروپایی
لیگ قهرمانان اروپا
نایب قهرمان (1 بار): 1983–84

لیگ اروپا (جام یوفا)
نایب قهرمان (1 بار): 1990–91

Inter-Cities Fairs Cup(اینتر-سیتیز فیرز کاپ)
قهرمان (1): 1960–61

Anglo-Italian Cup(جام آنگلو-ایتالین)
قهرمان (1): 1971–72

دیگر افتخارات
MLS All-Star Game
قهرمان (1): 2013

رکورد های باشگاه
بهترین گلزن: فرانچسکو توتی (268 گل)
بیشترین بازی: فرانچسکو توتی (635 بازی)
بهترین برد: آ اس رم 9-0 کرمونس (13 اکتبر 1929)
بدترین باخت: اینتر میلان 6-0 آ اس رم (27 آوریل 1930 و 22 اکتبر 1950)




نوع مطلب : تاریخچه تیم های باشگاهی، 
برچسب ها : تاریخچه تیم فوتبال آ اس رم یا A.S. Roma، لقب و تاریخ تأسیس و نام و گنجایش ورزشگاه آ اس رم، مدیرعامل و سرمربی و کاپیتان و وب سایت رسمی تیم فوتبال آ اس رم، افتخارات داخلی و افتخارات اروپایی تیم فوتبال آ اس رم، رکورد بهترین گلزن و بیشترین بازی تیم فوتبال آ اس رم فرانچسکو توتی، بهترین برد و بدترین باخت تیم فوتبال آ اس رم، تاریخچه و قهرمانی های کامل و جامع باشگاه آس رم A.S. Roma،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 14 اسفند 1393 :: نویسنده : مسیح عباسی       
نام کامل باشگاه    باشگاه فوتبال اینترنازیوناله میلانو
لقب(ها) نرآتزوری (سیاه و آبی ها)
لا بِنِه اَمَتا (محترم)
ایل بیشونِه (مار افعی بزرگ)، پاتزا اینتر ( اینتر دیوانه)

تاریخ تأسیس    ۹ مارس ۱۹۰۸(106سال قبل)
نام ورزشگاه    ورزشگاه جوزپه مه آتزا شهر میلان
(گنجایش: ۸۲٬۹۵۵ نفر)
مدیرعامل        اریک توهیر
    سرمربی      روبرتو مانچینی
لیگ سری آ
2014 - 2013 چهارم

**********************************************
اینتر میلان یکی از مطرح‌ترین باشگاه‌های جهان است. اینتر را در دنیای فوتبال با لقب پاتزا اینتر (به معنای اینتر دیوانه) می‌شناسند. دلیل این لقب نتایج پر فراز نشیبی است که اینتر بدست می‌آورد. این باشگاه در میان طرفداران تیفوسی فوتبال در ایتالیا و جهان از محبوبیت جالب توجهی برخوردار است. اینتر تا امروز تنها باشگاه کشور ایتالیاست که تا کنون به دستهٔ پائین تر سقوط نکرده و در تمامی ادوار سری آ حاضر بوده است. آن‌ها از سال ۲۰۱۰ و پس از فتح سه گانه اسکودتو، کوپا ایتالیا و لیگ قهرمانان اروپا با ژوزه مورینیو دچار افت شدند و فصل گذشته در رده نهم سری آ قرار گرفتند، آنها در این فصل پنجم شده و به لیگ اروپا صعود کردند اینتر این فصل به دنبال جذب بازیکنان جوان بوده ومالک باشگاه اینتردرخبری گفته است که برای برگشتن اینتربه دوران اوج دوتا سه فصل زمان نیاز است.

**********************************************
اطلاعات اصلی باشگاه
نام کامل باشگاه: باشگاه فوتبال اینترنازیوناله میلان ایتالیا
تاسیس: ۱۹۰۸
مؤسس باشگاه: جیووانی پارامیتیوتی
ورزشگاه: ورزشگاه جوزپه مه آتزا
کمپ تمرینی: آپیانو جنتیله
نام سابق: آمبروزیانا اینتر
مالک‌ها: اریک توهیر، ماسیمو موراتی
مدیرعامل: اریک توهیر
سرمربی:روبرتو مانچینی
دستیار: نیکولو فراستالوپی
مدیر فنی:
مدیر اجرایی: مارکو برانکا
اولین قهرمانی در ایتالیا: ۱۹۱۰
اولین قهرمانی در سری آ: ۱۹۳۰(اولین دوره برگزاری سری آ)

**********************************************
تاریخچه
چگونگی تاسیس باشگاه
اولین قهرمانی باشگاه در فصل ۱۹۰۹-۱۹۱۰
سال ۱۸۹۹ در شهر میلان باشگاه کریکت و فوتبال میلان تاسیس شد. این تیم تا سال ۱۹۰۸ توانست سه بار قهرمانی ایتالیا را جشن بگیرد. در این سال، بین سران اصلی باشگاه بر سر استفاده از بازیکنان خارجی اختلاف افتاد تا اینکه طی یک جلسه رسمی، گروهی که اعتقاد به استفاده از بازیکنان خارجی داشتند از این باشگاه جدا شده و نام اینترنازیوناله (به معنای بین‌المللی) را برای باشگاه خود انتخاب کردند. سیاست اصلی باشگاه از همان ابتدا مبارزه با نژاد پرستی بود. تیم اینتر نازیوناله برای قهرمانی در لیگ ایتالیا تنها ۲ سال صبر کرد و در سال ۱۹۱۰ اولین قهرمانی این باشگاه به ثبت رسید.

**********************************************
روزهای پر فراز و نشیب اینتر
سالهای آغازین برای اینتر بسیار موفق بود. تیم دیگر شهر میلان (آث میلان)، پس از جدایی اینتری‌ها افت وحشتناکی کرد و بیش از ۴۰ سال در حسرت قهرمانی ایتالیا بود تا اینتر چند دهه بدون مزاحمت تیم اول شهر میلان باشد. اما اینتر نیز پس از کسب قهرمانی دوم در سال ۱۹۲۰ دچار افت شد و تا اواخر دهه بیست از کورس قهرمانی دور بود.

**********************************************
ظهور جوزپه مه آتزا
سال ۱۹۲۷ ستاره‌ای به نام جوزپه مه آتزا در اینتر متولد شد. اینتر با اتکا به این فوق ستاره خود دوباره به اوج بازگشت و توانست بار دیگر قهرمانی ایتالیا را از آن خود کند. مه آتزا توانست در اولین دوره برگزاری لیگ کشور ایتالیا با نام سری آ، قهرمانی را به اینتر هدیه کند و خود با زدن ۳۱ گل آقای گل اولین دوره سری آ شود. مه آتزا بین سالهای ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۶ توانست ۴ بار آقای گلی کشور ایتالیا را بدست آورد. همچنین در دو جام جهانی ۱۹۳۴ ایتالیا و ۱۹۳۸ فرانسه، جوزپه مه آتزا یکی از ارکان اصلی قهرمانی ایتالیا بود. او در جام جهانی ۱۹۳۴ بهترین بازیکن جام شد و در جام جهانی ۱۹۳۸ بازوبند کاپیتانی آتزوری‌ها را بر بازو بست. این بازیکن در سالهای آخر بازیگری خود از اینتر جدا شد و بازی در چند تیم دیگر ایتالیا را هم تجربه کرد ولی در سال آخر دوران بازی خود به اینتر بازگشت تا با پیراهن این تیم از دنیای فوتبال خداحافظی کند. جوزپه مه آتزا در ۴۰۸ بازی ۲۸۸ گل برای اینتر زد و بعد از گذشت چند دهه هنوز بهترین گلزن اینتر و چهارمین گلزن برتر تاریخ لیگ ایتالیاست. او در مقاطع مختلفی سرمربیگری اینتر را بر عهده گرفت و در سال ۱۹۷۹ پس از مرگش، شهرداری میلان نام بزرگترین ورزشگاه کشور ایتالیا را از سن سیرو به جوزپه مه آتزا تغییر داد.

**********************************************
دهه چهل و آغاز دهه پنجاه
اینتر بین سالهای ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ همیشه یکی از مدعیان قهرمانی سری آ بود اما معمولا در رتبه‌های دوم و سوم قرار می‌گرفت و نمی‌توانست به قهرمانی برسد. تا اینکه در سال ۱۹۵۲ آلفردو فونی به عنوان سرمربی اینتر برگزیده شد و با متحول کردن تیم توانست اینتر را به قدرت اول ایتالیا تبدیل کند. او در همان دو سال اول حضور خود دو بار اینتر را صاحب اسکودتو کرد و نتایج جالبی را با اینتر رقم زد. اینتر در بسیاری از مسابقات با اختلاف گل فراوان پیروز می‌شد که از بین آنها می‌توان به پیروزی ۶-۰ مقابل یوونتوس اشاره کرد. دوران نسبتا کوتاه فونی با موفقیت‌های چشمگیری برای اینتر همراه بود.

**********************************************
دوران طلایی
در سال ۱۹۵۵، آنجلو موراتی که از افراد سرشناس ایتالیا بود اینتر را خریداری کرد و ریاست این تیم را بر عهده گرفت. حضور موراتی در اینتر با پایان دوران آلفردو فونی همراه بود. موراتی در ابتدای حضور خود چند مربی عوض کرد تا سرانجام تصمیم گرفت هدایت باشگاه را به یک تئوریسین آرژانتینی به نام هلنینو هرارا بسپارد. هرارا در سال ۱۹۶۰ اینتر را تحویل گرفت و شروع به ساختن تیمی جوان و منسجم کرد. تیم او سال اول در رتبه سوم ایتالیا ایستاد، سال دوم نایب قهرمان شد و در سال سوم اسکودتو رو بدست آورد تا تفکراتش به بار بنشیند. پس از اولین قهرمانی در سری آ، اینتر سال بعد جام باشگاه‌های اروپا را به دست آورد. فصل بعد هم هرارا برترین سال تاریخ اینتر را رقم زد و تمامی جامهای ممکن را به ارمغان آورد. در آن سال اینتر قهرمان اسکودتو، جام باشگاه‌های اروپا و جام بین قاره‌ای شد. در سال ۱۹۶۶ هم اینتر با هرارا به دهمین اسکودتو خود رسید. در کشور ایتالیا هر تیمی ۱۰ بار قهرمان لیگ داخلی کشور شود یک ستاره به پیراهن خود اضافه می‌کند. اینتر در سال‌های طلایی با بازیکنانی نظیر فاکتی، ماتزولا، سوارز و کورسو بر بام ایتالیا و اروپا قرار گرفت و دهه شصت میلادی به عنوان بهترین دوران این باشگاه ثبت شد. اینتر در آن سالها ۳ اسکودتو و ۴ جام بین‌المللی را بدست آورد و به اینتر هرارا لقب اینتر بزرگ (Grande Inter) داده شد. دوران طلایی هرارا دو سال بعد یعنی در سال ۱۹۶۸ با جدایی آنجلو موراتی پایان پذیرفت.

**********************************************
پاتزا اینتر
سال ۱۹۷۰ اینتر به نایب قهرمانی ایتالیا دست یافت، ولی فصل ۱۹۷۰-۱۹۷۱ برای اینتر وحشتناک آغاز شد. شکست‌های پیاپی ابتدای فصل و بازی‌های کابوس وار اینتر باعث شد هوادارن این تیم نگران سقوط به دسته پائین تر باشند. اما ورق برگشت و اینتر بردهای خود را آغاز کرد. در پایان فصل، اینتر قهرمانی لیگ را بدست آورد و لقب پاتزا اینتر به این تیم داده شد. پس از آن سال بار دیگر اینتر دوران بسیار پر فراز و نشیبی را پشت سر گذاشت، تا اینکه جیووانی تراپاتونی به عنوان سرمربی اینتر انتخاب شد. تراپاتونی با داشتن بازیکنانی همچون لوتار ماتئوس، جوزپه برگومی، آندریاس بره مه، والتر زنگا و نیکولا برتی توانست سال ۱۹۸۹ با ۵۸ امتیاز (در آن دوران هر برد ۲ امتیازی بود) قرمان سری آ شود. قهرمانی که تا سال ۲۰۰۷، بهترین قهرمانی ادوار سری آ محسوب می‌شد. یک سال بعد هم تیم ملی آلمان با بازیکنان اینتری خود یعنی لوتار ماتئوس، یورگن کلینزمن و آندریاس بره مه توانست یاران مارادونا را فینال جام جهانی شکست دهد و قهرمان جهان شود. در آن بازی‌ها لوتار ماتئوس کاپیتان و مؤثرترین بازیکن تیم ملی آلمان در جام جهانی بود. همان سال فیفا تصمیم گرفت هر سال بهترین بازیکن جهان راانتخاب کند. لوتار ماتئوس اولین کسی بود که جایزه بهترین بازیکن سال جهان را از آن خود کرد.

**********************************************
سالهای سیاه اینتر
اسکودتوی سیزدهم برای اینتر نحس بود. پس از قهرمانی در سال ۱۹۸۹، اینتر تا سالیان زیادی نتوانست قهرمانی سری آ را بدست آورد. بدترین دوران اینتر طی این سالها رقم خورد و اینتر در سال ۱۹۹۳-۱۹۹۴ با کسب عنوان سیزدهم در سری آ، بدترین رتبه تاریخ خود را بدست آورد و فقط ۱ امتیاز تا سقوط به دسته پایین تر فاصله داشت. البته اینتر در دهه ۹۰ سه بار جام یوفا را بدست آورد، ولی کسب این جام نمی‌توانست طرفداران اینتر را راضی نگه دارد. ماسیمو موراتی فرزند آنجلو موراتی پر افتخارترین رئیس اینتر، باشگاه را خریداری کرد و سعی داشت با جمع کردن انبوهی از ستارگان دنیای فوتبال نظیر رونالدو، ویری، باجو، زامورانو، باتیستوتا، تولدو، بلان و کاناوارو اینتر را به دوران با شکوه خود بازگرداند. اما تیم موراتی هم با وجود اینکه دو بار تا آستانه قهرمانی پیش رفت در فتح اسکودتو ناکام بود. نراتزوری‌ها اعتقاد داشتند دلیل این ناکامی، حمایت داوران ایتالیایی از یوونتوس و دیگر حریفان پرنفوذ آن‌هاست. یکی از پرحاشیه‌ترین داوری‌های ایتالیا در سال ۱۹۹۸ و در مصاف اینتر و یوونتوس رخ داد که داور مسابقه خطای پنالتی یولیانو مدافع یوونتوس روی رونالدو را نگرفت و باعث پیروزی و در نهایت قهرمانی تیم تورینی شد. در سال ۲۰۰۲ هم اینتری‌ها اعتقاد داشتند داوران ایتالیایی در هفته‌های پایانی شرایط ناکامی اینتر و قهرمانی یوونتوس را محیا کرده‌اند. این وضعیت، تا سال ۲۰۰۶ ادامه داشت.

**********************************************
شروعی دوباره
پس از پایان سال ۲۰۰۶، دادگاه ایتالیا که ۲ سال به صورت مخفی مکالمات سران باشگاهای سری آ را ضبط می‌کرد به تحقیق در مورد فساد و تبانی در فوتبال ایتالیا پرداخت. مکالمات لوچانو موجی مدیر باشگاه یوونتوس با رئیس کمیته داوران و مدارک به دست آمده از بعضی باشگاه‌های ایتالیایی آنها را به دردسر انداخت. در نهایت یوونتوس به جرم تبانی با داوران به دسته پائین تر سقوط کرد و ۲ قهرمانی آخر این تیم پس گرفته شد. باشگاه‌های میلان، لاتزیو و فیورنتینا هم با کسر امتیاز روبرو شدند. جدول ایتالیا در سال ۲۰۰۶ تغییر کرد و یوونتوس به انتهای جدول سقوط کرد. مدتی بعد یوفا از فدراسیون فوتبال ایتالیا خواست برای شرکت تیم‌های ایتالیایی در مسابقات فصل آینده لیگ قهرمانان، برای فصل ۰۶-۲۰۰۵ فهرمان جدیدی تعیین کند و فدراسیون فوتبال ایتالیا بر اساس جدول جدید بعد از اعمال مجازات‌ها، اینتر را به عنوان قهرمان لیگ ۰۶-۲۰۰۵ معرفی کرد.

**********************************************
پرواز نراتزوری
پس از پاک شدن نسبی فوتبال ایتالیا، ماسیمو موراتی که می‌خواست جا پای پدر بگذارد با کمک جاچینتو فاکتی و با مربیگری روبرتو مانچینی بار دیگر بسیاری از فوق ستاره‌های دنیای فوتبال را جمع آوری کرد. فاکتی همان سال درگذشت، ولی حاصل تلاش‌های او و موراتی قهرمانی‌های اینتر بود. ثبت رکورد ۱۷ پیروزی پیاپی و کسب ۹۷ امتیاز در یک فصل، دو رکورد ارزشمند برای اینتر به ارمغان آورد و نراتزوریها توانستند با ۲۲ امتیاز اختلاف نسبت به تیم دوم قهرمانی ایتالیا را جشن بگیرند. یک فصل بعد هم اینتر در آستانه صد سالگی با پشت سر گذاشتن رقبا برای سومین سال پیاپی قهرمانی ایتالیا را از آن خود کرد. اینتر خود را به عنوان قدرت اول فوتبال ایتالیا مطرح کرد، اما در فتح لیگ قهرمانان اروپا ناکام بود. پس از پایان سال ۲۰۰۸ ماسیمو موراتی گرانقیمت‌ترین مربی جهان یعنی ژوزه مورینیو را به اینتر آورد تا شاید این مربی سرشناس، یک بار دیگر قهرمانی اروپا را برای اینتر و موراتی به ارمغان بیاورد.

**********************************************
دوران طلایی آقای خاص
ژوزه مورینیو در همان سال اول ورود به ایتالیا توانست اینتر را برای چهارمین بار پیاپی به قهرمانی سری آ برساند، اما در لیگ قهرمانان ناموفق بود و در مرحله یک هشتم نهایی با شکست برابر منچستر یونایتد از دور رقابت‌ها کنار رفت. در پایان فصل بهترین بازیکن اینتر و یکی از برترین مهاجمین جهان یعنی زلاتان ابراهیموویچ در ازای ساموئل اتوئو به همراه چهل و نه میلیون یورو از اینتر جدا شد و به بارسلونا پیوست. علاوه بر ساموئل اتوئو، اینتر با پول بدست آمده از فروش ابراهیموویچ بازیکن دیگری مثل دیگو میلیتو، وسلی اسنایدر، لوسیو، تیاگو موتا و گوران پاندف را به خدمت گرفت. عملکرد اینتر در فصل ۲۰۱۰-۲۰۰۹ فوق العاده بود. شاگردان مورینیو با وجود مشکلات فراوان توانستند قهرمانی لیگ ایتالیا را بدست آورند. مورینیو طی دو فصل حضور خود در ایتالیا رکورد شکست ناپذیری خود در بازیهای خانگی را حفظ کرد و نراتزوری‌ها هرگز در مسابقات خانگی طعم شکست را نچشیدند. در رقابت‌های جام حذفی هم اینتر با شکست لیورنو، یوونتوس و فیورنتینا به فینال رسید و در بازی فینال با تک گل دیگو میلیتو از سد رم گذشت و قهرمانی جام حذفی را به افتخارات خود اضافه کرد. اما مهمترین دستاورد تیم مورینیو در لیگ قهرمانان اروپا بود. نراتزوری‌ها در مرحله یک هشتم نهایی چلسی، قهرمان انگلستان را در هر دو بازی رفت و برگشت مغلوب کردند. در مرحله نیمه نهایی با نتیجه ۳-۲ از سد بارسلونا قهرمان اسپانیا و مدافع عنوان قهرمانی اروپا گذشتند و در مسابقه فینال نیز با پیروزی ۲-۰ برابر بایرن مونیخ قهرمان آلمان بار دیگر بر بام اروپا ایستادند. اینتر ۲۰۱۰-۲۰۰۹ با کسب هر سه قهرمانی ممکن، اولین تیم ایتالیایی لقب گرفت که توانست سه گانه (Treble) کند. پس از پایان فصل ژوزه مورینیو از اینتر جدا شد و رافائل بنیتز سرمربی اسبق لیورپول جای او را بر روی نیمکت اینتر پر کرد. بنیتز اولین جام خود را را با پیروزی ۱-۳ اینتر در برابر رم بدست آورد، هر چند در کسب سوپر جام اروپا ناکام ماند و بخاطر نتایج ضعیف خیلی زود از اینتر اخراج شد.

**********************************************
بحران مالی و فروش باشگاه
انتخاب بنیتز، آغاز مسیری بود که خیلی زود اینتر را از جمع مدعیان قهرمانی ایتالیا دور کرد. اینتر طی دو فصل، از ۵ مربی مختلف استفاده کرد و همه آن‌ها بعد از مدت کوتاهی اخراج شدند. اینتر بخاطر قانون فیرپلی مالی و نداشتن منابع مناسب مالی مجبور به فروش ستاره‌های خود شد و ساموئل اتوئو، وسلی اسنایدر، ژولیو سزار، لوسیو، مایکون، تیاگو موتا و گوران پاندف بخاطر حقوق بالایشان این تیم را ترک کردند. از بین ۵ مربی که در این مدت روی نیمکت اینتر نشستند بجز رافائل بنیتز، هیچکدام سابقه قهرمانی در سطح اول اروپا را نداشتند. اینتر در سال ۲۰۱۱ دوم شد، سال ۲۰۱۲ در جایگاه ششم قرار گرفت و سال ۲۰۱۳ در رده نهم ایستاد. در نهایت اعتراضات هواداران تیفوسی اینتر ملقب به کوروا نورد باعث شد ماسیمو موراتی برای خروج اینتر از شرایط بحرانی تصمیم به فروش باشگاه بگیرد. ۱۵ اکتبر سال ۲۰۱۳ اریک توهیر سرمایه‌دار اندونزیایی و مالک باشگاه فیلادلفیا سونتی سیکسرز در لیگ ان بی ای و دی‌سی یونایتد در لیگ فوتبال ام ال اس آمریکا، هفتاد درصد سهام اینتر را با پرداخت بیش از ۵۰۰ میلیون دلار خرید تا دوران مالکیت ۱۸ ساله موراتی در اینتر به پایان برسد. یک ماه بعد یعنی ۱۵ نوامبر، توهیر به عنوان مدیرعامل اینتر جای موراتی را روی صندلی ریاست این باشگاه گرفت.

**********************************************
شماره‌های جاودانه
شماره 3 : جاچینتو فاکتی، مدافع چپ، بین سالهای ۱۹۶۰ تا ۷۸ بازیکن اینتر بود.

**********************************************
کادر فنی

 پُست مسئول
 سرمربی روبرتو مانچینی
 دستیار مربی نیکولو فراستالوپی
 بدنساز جوزپه پوندرلی
 مربی دروازبان ها نانزیو پاپاله
 مربی بدنساز استفانو راپتی
 دستیار فنی جوزپه بارزی
 آنالیزور میشل سالزارولو
 رئیس تیم پزشکی فرانکو کومبی
 پزشک تیم  جورجیو پانیکو


**********************************************
بازیکنان تاریخی
بازیکنان بزرگ زیادی تا امروز برای اینتر به میدان رفته اند. جاچینتو فاکتی، جوزپه مه آتزا، لوتار ماتئوس، رونالدو، روبرتو باجو، لوئیز سوارز، ساندرو ماتزولا، روبرتو کارلوس، لوئیس فیگو، خاویر زانتی٬ آدریانو و... تنها بخشی از این بازیکنان را تشکیل می‌دهند.

**********************************************
ورزشگاه جوزپه مه آتزا

نام کامل ورزشگاه جوزپه مه آتزا شهر میلان
محل ایتالیا، میلان، خیابان پیکولومینی
شروع ساخت       ۱۹۲۵
تأسیس       ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۶
بازسازی      ۱۹۸۹
مالک شهرداری میلان
گرداننده       شهرداری میلان
نوع زمین     چمن
گنجایش     ۸۲٬۹۵۵
مستاجرها اینتر میلان ، آث میلان
ابعاد زمین ۱۰۵ متر در ۶۸ متر

تاریخچه ورزشگاه
ورزشگاه جوزپه مه آتزا شهر میلان، بزرگترین ورزشگاه این کشور و یکی از بزرگترین ورزشگاه های اروپاست. در سال ۱۹۲۵ شهرداری میلان شروع ساخت این ورزشگاه را آغاز کرد و کار ساخت آن یک سال به طول انجامید. گنجایش ابتدایی این ورزشگاه ۷۰ هزار نفر بود و سن سیرو نام داشت. تیم‌های اینتر میلان و آث میلان از همان ابتدا اجاره‌نشین این ورزشگاه بودند و بازیهای خود را در آنجا برگزار می‌کردند. در سال ۱۹۷۲ برترین گلزن تاریخ باشگاه اینتر میلان یعنی جوزپه مه آتزا درگذشت. شهرداری میلان برای تجلیل از این ستاره ورزشگاه سن سیرو را به ورزشگاه جوزپه مه آتزا تغییر نام داد. در سال ۱۹۸۹ این ورزشگاه برای نوسازی مدت کوتاهی تعطیل شد و پس از بازگشایی ظرفیت آن به حدود ۸۳ هزار نفر رسید. بیشتر بازیهای تیم ملی ایتالیا در همین ورزشگاه برگزار می‌شود. یوفا به تمامی ورزشگاه‌های اروپا بر اساس کیفیت آنها امتیاز می‌دهد. ورزشگاه جوزپه مه آتزا نمره ۵ از ۵ را دریافت کرده است.

**********************************************
تیفوسی‌های اینتر
در سال ۱۹۶۹، اولین گروه رسمی تیفوسیهای اینتر به نام پسران سن سیرو (Boys San) شکل گرفت. هواداران تیفوسی اینتر درضلع شمالی ورزشگاه جوزپه مه آتزا و هواداران میلان در ضلع جنوبی این ورزشگاه مستقر می‌شوند. به همین دلیل به تیفوسی‌های اینتر را با نام کوروا نورد یعنی ضلع شمالی ورزشگاه می‌شناسند. در تمامی بازیهای اینتر، این گروه به ورزشگاه می‌روند و از تیمشان حمایت می‌کنند. اینتر هر سال در زمینه تعداد تماشاگران معمولا رتبه اول یا دوم را در ایتالیا بدست می‌آورد.

**********************************************
کمپ آپیانو جنتیله
کمپ ورزشی آپیانو جنتیله در دهکده آپیانو جنتیله واقع شده است. این کمپ به صورت اختصاصی به باشگاه اینتر تعلق دارد. دهکده آپیانو جنتیله شامل چندین زمین تمرین، باشگاه بدنسازی، اتاق ویژه کنفرانس مطبوعاتی و سالن سر پوشیده ورزشی می‌باشد.

**********************************************
افتخارات داخلی
سری آ
قهرمانی (۱۸ بار): 1909–10, 1919–20, 1929–30, 1937–38, 1939–40, 1952–53, 1953–54, 1962–63, 1964–65, 1965–66, 1970–71, 1979–80, 1988–89, 2005–06, 2006–07, 2007–08, 2008–09, 2009–10
نایب قهرمانی (۱۵ بار): ۳۳-۱۹۳۲؛ ۳۴-۱۹۳۳؛ ۳۵-۱۹۳۴؛ ۴۱-۱۹۴۰؛ ۴۶-۱۹۴۵؛ ۴۹-۱۹۴۸؛ ۵۱-۱۹۵۰؛ ۶۲-۱۹۶۱؛ ۶۴-۱۹۶۳؛ ۶۷-۱۹۶۶؛ ۷۰-۱۹۶۹؛ ۹۳-۱۹۹۲؛ ۹۸-۱۹۹۷؛ ۰۳-۲۰۰۲؛ ۱۱-۲۰۱۰

کوپا ایتالیا
قهرمانی (۷ بار): 1938–39, 1977–78, 1981–82, 2004–05, 2005–06, 2009–10, 2010–11
نایب قهرمانی (۶ بار): ۵۹-۱۹۵۸؛ ۶۵-۱۹۶۴؛ ۷۷-۱۹۷۶؛ ۰۰-۱۹۹۹؛ ۱۷-۲۰۰۶؛ ۰۸-۲۰۰۷

سوپر جام ایتالیا
قهرمانی (۵ بار): 1989, 2005, 2006, 2008, 2010
نایب قهرمانی (۴ بار):۲۰۰۱؛ ۲۰۰۷؛ ۲۰۰۹؛۲۰۱۱

افتخارات اروپایی
لیگ قهرمانان اروپا
قهرمانی (۳ بار): 1963–64, 1964–65, 2009–10
نایب قهرمانی (۲ بار): ۶۷-۱۹۶۶؛ ۷۲-۱۹۷۱

جام یوفا
قهرمانی (۳ بار): 1990–91, 1993–94, 1997–98
نایب قهرمانی (۱ بار): ۹۷-۱۹۹۶

جام میتروپا
نایب قهرمانی (۱ بار): ۳۳-۱۹۳۲

افتخارات جهانی
جام بین قاره‌ای
قهرمانی (2بار): 1964 ، 1965

جام باشگاه‌های جهان
قهرمانی (1بار): 2010


افتخارات فردی
بهترین بازیکن سال جهان
۲۰۰۲ - رونالدو
۱۹۹۷ - رونالدو
۱۹۹۱ - لوتار ماتئوس

توپ طلای اروپا
۱۹۹۷ - رونالدو
۱۹۹۱ - لوتار ماتئوس

بهترین بازیکن سال از نگاه ورد ساکر
۲۰۰۲ - رونالدو
۱۹۹۷ - رونالدو
۱۹۹۱ - لوتار ماتئوس

بهترین بازیکن باشگاهای اروپا
۱۹۹۷/۹۸ - رونالدو
۲۰۱۰ - دیگو میلیتو

رکورد داران اینتر
بهترین گلزن: جوزپه مه آتزا (288 گل)
بیشترین بازی: خاویر زانتی (845 بازی)
بهترین برد: اینتر 16-0 ویچنزای کاکا (10 ژانویه سال 1915)
بدترین باخت: یوونتوس 9-1 اینتر (10 ژوئن سال 1961)

**********************************************




نوع مطلب : تاریخچه تیم های باشگاهی، 
برچسب ها : نام کامل و تاریخ تاسیس و مالک‌ها و مدیرعامل تیم فوتبال اینتر میلان، شماره‌های جاودانه و بازیکنان تاریخی تیم فوتبال اینتر میلان، نام و گنجایش ورزشگاه و لقب های تیم فوتبال اینتر میلان، افتخارات داخلی و اروپایی و جهانی تیم فوتبال اینتر میلان، بهترین بازیکن سال جهان و توپ طلای اروپا و بهترین بازیکن باشگاهای اروپا تیم فوتبال اینتر میلان، رکورد بهترین گلزن و بیشترین بازی و بهترین برد و بدترین باخت تیم فوتبال اینتر میلان، تاریخچه تیم فوتبال اینتر میلان یا Inter Milan،
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 13 اسفند 1393 :: نویسنده : مسیح عباسی       
نام کامل باشگاه   باشگاه فوتبال والنسیا (Valencia Club de Fútbol)
تاریخ تأسیس ۱۸ مارس ۱۹۱۹(95سال)

نام ورزشگاه ورزشگاه مستایا
(گنجایش: ۵۵٬۰۰۰)

مالک پیتر لیم
مدیرعامل آمائدو سالوو
سرمربی خوان آنتونیو پیزی

لیگ لالیگا
2013-2014   پنجم
وب‌گاه http://www.valenciacf.com/
Valencia Cf.png

**********************************************
باشگاه فوتبال والنسیا (به اسپانیایی: Valencia Club de Fútbol) یک باشگاه فوتبال اسپانیایی است که در شهر والنسیا قرار دارد. والنسیا از باشگاه‌های مطرح اسپانیا است و توانسته‌است ۶ بار قهرمان لا لیگا، ۷ بار کوپا دل ری، ۲ بار لیگ قهرمانان اروپا و یک بار جام یوفا شود. والنسیا عضو گروه ۱۴ بود. والنسیا از دیرباز مهد بازیکن سازی بوده و سیاست این باشگاه معرفی چهره های جوان به دنیای فوتبال بوده چهره ای اسطوره ای به نام ماریو کمپس پرورش یافته ی این تیم است ودر سالهای اخیر نیز همین سیاست ادامه یافته که در این میان می توان به سانتیاگو کانیزارس روبرتو آیالا پابلو آیمار دیوید ویا دیوید سیلوا خوان ماتا یوردی آلبا روبرتو سولدادو و ایسکو اشاره نمود . درسالهای اخیر و با روی کار آمدن آمائدو سالوو سیاست باشگاه بر احداث ورزشگاه جدید با گنجایش ۶۲ هزار نفر بوده که نام آن نیو مستایا است.این امر سبب کاهش بودجه ی جاری باشگاه و فروش ستاره ها و تنزل رتبه ی تیم در لالیگا شده. این تیم در حال حاضر دوران گذار را طی کرده و در پایان فصل 2013-2014 به یکی از 6 متقاضی متمول واگذار میگردد.

سهام باشگاه طی فرایندی عظیم در حال انتقال است وتمامی متقاضیان پیشنهادی بالای 150 میلیون یورو برای خرید این باشگاه 95 ساله ارائه داده اند پتر لیم و پادشاه عربستان از متقاضیان خرید این تیم قهرمان سال 2003-2004 لالیگا هستند.

تمامی متقاضیان سهام در اقدامی قاطع قهرمانی فصل 2014-2015 را هدف اصلی نامیده اند. لیم متقاضی اندونزیایی بودجه ی 120 میلیون یورویی را برای نقل و انتقال تابستانی این تیم پیش بینی کرده است.

**********************************************
رکوردها
بدترین باخت: سویا 10-3 والنسیا (13 اکتبر 1940)
بهترین برد: والنسیا 8-0 رئال اسپورتینگ خیخون (29 نوامبر 1953)
بیشترین بازی: فرناندو گومز (552)
بهترین گلزن: ادموندو سوارز (206)
گران قیمت ترین خرید : خواکین و اِنزو پرز : 25 میلیون یورو
گران قیمت ترین فروش : گایزکا مندیتا : 48 میلیون یورو

**********************************************
افتخارات داخلی
لالیگا
قهرمان (6): 1941–42, 1943–44, 1946–47, 1970–71, 2001–02, 2003–04
نایب قهرمان (6): 1947–48, 1948–49, 1952–53, 1971–72, 1989–90, 1995–96

لیگا ادلانته
قهرمان (2): 1930-31, 1986-87

کوپا دل ری
قهرمان (7): 1941, 1948-49, 1954, 1966-67, 1978-79, 1998-99, 2007-08
نایب قهرمان (10): 1934, 1937, 1944, 1944-45, 1946, 1952, 1969-70, 1970-71, 1971-72, 1994-95

سوپر کاپ اسپانیا
قهرمان (1): 1999
نایب قهرمان (3): 2002, 2004, 2008

Copa Eva Duarte (تغییر کرده به سوپر کاپ اسپانیا)
قهرمان (1): 1949
نایب قهرمان (1): 1947

افتخارات اروپایی
لیگ قهرمانان اروپا
نایب قهرمان (2): 1999–00, 2000–01

جام برندگان جام اروپا
قهرمان (1): 1979–80

UEFA Cup لیگ اروپا
قهرمان (1): 2003–04

Fairs Cup(تغییر کرده به UEFA Cup لیگ اروپا)
قهرمان (2): 1961–62, 1962–63
نایب قهرمان (1): 1963–64

سوپرکاپ اروپا
قهرمان (2): 1980, 2004

UEFA Intertoto Cup جام در جام اروپا
قهرمان (1): 1998
نایب قهرمان (1): 2005




نوع مطلب : تاریخچه تیم های باشگاهی، 
برچسب ها : تاریخچه تیم فوتبال والنسیا، تاریخ تأسیس نام و گنجایش ورزشگاه تیم فوتبال والنسیا، مالک و مدیرعامل و سرمربی تیم فوتبال والنسیا، رکورد بدترین باخت و بهترین برد و گران قیمت ترین فروش و گران قیمت ترین خرید تیم فوتبال والنسیا، رکوردار بیشترین بازی و بهترین گلزن تیم فوتبال والنسیا، افتخارات قهرمانی داخلی و اروپایی تیم فوتبال والنسیا، آرم و لگو تیم فوتبال والنسیا یا Valencia CF،
لینک های مرتبط :
سه شنبه 12 اسفند 1393 :: نویسنده : مسیح عباسی       
نام کامل    آ.ث میلان  (Associazione Calcio Milan)
لقب  روسونری (قرمز و مشکی)
دیاوُلو (شیطان)
کاسیاویت (به لومباردی پیچ گوشتی)

تاریخ تأسیس  16 دسامبر 1899  ‏(115 سال)
ورزشگاه سن سیرو، میلان،  ایتالیا
گنجایش ۸۰٬۰۱۸

مالک سیلویو برلوسکونی
رئیس افتخاری سیلویو برلوسکونی
سرمربی فیلیپو اینزاگی
لیگ سری آ
۲۰۱۲–۱۳ مقام سوم سری آ
وبگاه رسمی    http://www.acmilan.com/
AC Milan badge

**********************************************
آ.ث میلان (یا میلان) (تلفظ ایتالیایی: <assotʃatˈtsjo:ne ˈkaltʃo ˈmi:lan> ، باشگاه حرفه‌ای فوتبال است که در شهر میلان ایتالیا قرار دارد. در ۱۶ دسامبر ۱۸۹۹ با نام «باشگاه کریکت میلان» به وسیلهٔ آلفرد ادواردز و هربرت کیلپین انگلیسی تاسیس شد و به دلیل انگلیسی بودن مؤسسان، اسم باشگاه به جای میلانو (تلفظ ایتالیایی)، میلان نام گرفت.

میلان با ۱۸ قهرمانی در سری آ، ۵ قهرمانی در جام حذفی ایتالیا و ۶ قهرمانی در سوپر جام ایتالیا و در مجموع ۲۹ جام، یکی از پرافتخارترین تیم‌های ایتالیاست. همچنین با ۷ قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا، ۲ قهرمانی در جام برندگان جام اروپا، ۵ قهرمانی در سوپر جام اروپا، ۳ قهرمانی در جام بین قاره‌ای و در مجموع ۱۸ جام، پرجام‌ترین تیم اروپایی است و در عرصهٔ بین‌المللی، بهمراه بوکا جونیورز در رده دوم قرار دارد.

لباس اول تیم، همواره پیراهن راه راه مشکی و قرمز، و لباس دوم نیز پیراهن و شورت سفید بوده است. ورزشگاه خانگی آن‌ها سن سیرو است که با گنجایش ۸۰۰۱۸ نفری ، بزرگترین ورزشگاه ایتالیا، و یکی از بزرگترین ورزشگاه‌های اروپاست.

مالک کنونی باشگاه سیلویو برلوسکونی است. که به دلیل مشغله‌های فراوان، آدریانو گالیانی را به سمت مدیریت اجرایی و نایب رییس باشگاه برگزیده است. در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۳، تغییراتی در کادر مدیریتی میلان صورت گرفت و باربارا برلوسکونی بعنوان نخستین زن تاریخ باشگاه، به کادر مدیریتی افزوده شد. از این تاریخ، آدریانو گالیانی بعنوان نائب رئیس دوم و مدیر فنی و ورزشی باشگاه فعالیت می‌کند و باربارا برلوسکونی بعنوان نائب رئیس اول و مدیر اقتصادی باشگاه در زمینه کارهایی که فنی و ورزشی نیستند فعالیت می‌کند.

ارزش فعلی باشگاه معادل ۹۴۵ میلیون یورو است و از این نظر، میلان در رده ششم جهان و رده نخست ایتالیا قرار دارد.

**********************************************
اطلاعات کلی باشگاه
نام کامل: Associazione Calcio Milan
تاریخ تأسیس: ۱۶ دسامبر ۱۸۹۹
مؤسسان: آلفرد ادواردز و هربرت کیلپین
ورزشگاه: سن سیرو
کمپ تمرین: میلانلو
مالک: سیلویو برلوسکونی
رئیس افتخاری: سیلویو برلوسکونی
نائب رئیس اول: باربارا برلوسکونی
نائب رئیس دوم: آدریانو گالیانی
مدیر اجرایی: آدریانو گالیانی
مدیر ورزشی: امبرتو گاندینی
سر مربی: فیلیپو اینزاگی
دستیار مربی: مائورو تاسوتی
مربی دروازه‌بانان: مارکو لاندوچی و والریو فیوری
اسپانسر اصلی: هواپیمایی امارات
تولید کننده و طراح لباس: آدیداس
اولین قهرمانی در ایتالیا: ۱۹۰۱
قهرمانی در سری آ: ۱۸ دوره (دومین)
اولین قهرمانی در اروپا: ۱۹۶۳ (اولین تیم ایتالیایی)
قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا: ۷ دوره (دومین)

**********************************************
تاریخچه
هربرت کیلپین, اولین کاپیتان میلان
این باشگاه، در ابتدا به عنوان باشگاه کریکت، توسط دو انگلیسی به نام‌های آلفرد ادواردز و هربرت کیلپین، در سال ۱۸۹۹ تاسیس شد. به دلیل خاستگاه این باشگاه، از تلفظ انگلیسی نام شهر میلان، به جای تلفظ ایتالیایی این شهر (میلانو)، در نام این باشگاه استفاده شده‌است. آث میلان اولین عنوان قهرمانی خود در جام قهرمانی ایتالیا را در سال ۱۹۰۱ بدست آورد.

**********************************************
اختلافات داخلی و تشکیل باشگاه اینتر میلان
در سال ۱۹۰۸، این باشگاه ایجاد شکاف در خود را به دلیل اختلافات داخلی در موضوع امضای قرارداد با بازیکنان خارجی تجربه کرد، که این موضوع باعث تشکیل باشگاه دیگری در شهر میلان به نام اینتر میلان شد. در این سال، بین سران اصلی باشگاه بر سر استفاده از بازیکنان خارجی اختلاف افتاد تا اینکه طی یک جلسه رسمی، گروهی که اعتقاد به استفاده از بازیکنان خارجی داشتند از این باشگاه جدا شده و نام اینترنازیوناله (به معنای بین‌المللی) را برای باشگاه خود انتخاب کردند. سیاست اصلی باشگاه از همان ابتدا مبارزه با نژاد پرستی بود. تیم اینتر نازیوناله برای قهرمانی در لیگ ایتالیا تنها ۲ سال صبر کرد و در سال ۱۹۱۰ اولین قهرمانی این باشگاه به ثبت رسید. این اتفاق در شرایطی رخ داد که میلان پس از آن و تا فصل ۵۱-۱۹۵۰ قهرمان ایتالیا نشد.

**********************************************
آغاز افتخارات اروپایی و روی کار آمدن روکو
نرئو روکو, موفق‌ترین سرمربی میلان
پس از آن میلان در سال ۱۹۵۸ برای نخستین بار به فینال جام باشگاه‎های اروپا راه یافت، اما در شرایطی که ۲بار از رئال مادرید پیش افتاد در وقت‌های اضافه ۳ بر ۲ مغلوب شد. از اوایل دهه ۶۰ روکو سرمربی میلان شد و باشگاه را به نوک قله افتخار رساند. در فینال ۱۹۶۳ میلان تحت هدایت روکو با پیروزی بر تیم بنفیکا، نخستین تیم ایتالیایی فاتح اروپا لقب گرفت.در سال ۶۸ با شکست هامبورگ، فاتح جام برندگان جام شد، و در سال ۱۹۶۹ برای دومین بار قهرمان اروپا شد. در همان سال در جام بین قاره‌ای در دیداری جنجالی استودیانتس آرژانتین را با نتیجه ۴ بر ۲ شکست داد و برای نخستین بار فاتح این جام معتبر بین‌المللی شد.

در اوایل دهه ۷۰ میلان بار دیگر تحت هدایت نرئو روکو جام برندگان جام را فتح کرد. در ادامه دهه میلان ۳بار فاتح کوپا ایتالیا شد و در اواخر دهه تحت هدایت نیلس لیدهولم دهمین اسکودتو را کسب کرد و ستاره‌ای طلایی به همین مناسبت بر روی لباس باشگاه نقش بست.

**********************************************
توتونرو و سقوط به سری بی
به دنبال بازنشستگی جیانی ریورا، میلان دوران افت را تجربه کرد. دورانی که ماجرای توتونرو یا همان شرط بندی و پرداخت رشوه از سوی باشگاه برای تغییر نتیجه مسابقات در سال ۱۹۸۰ و مجازات حضور در سری بی را برای میلان در پی داشت. در فصل ۸۱-۱۹۸۰ میلان برای نخستین بار در تاریخ باشگاه، قهرمان سری بی شد و مجدداً به سری آ بازگشت. اما این بازگشت دوام چندانی نداشت و در پایان فصل ۸۲-۱۹۸۱، در بین شانزده تیم چهاردهم شد و به سری بی بازگشت. در همین فصل میلان فاتح جام میتروپا شد. در سال ۱۹۸۲ جوزپه فارینا ریاست باشگاه را برعهده گرفت و میلان را به سری آ بازگرداند. آخرین اقدام او پیش از واگذاری باشگاه به برلوسکونی، امضای قرارداد با پائولو مالدینی بود.

**********************************************
آغاز ریاست برلوسکونی و بازگشت به قله اروپا
در سال ۱۹۸۶، سیلویو برلوسکونی، باشگاه را خریداری کرد و یک سال بعد با به خدمت گیری آریگو ساکی به عنوان سرمربی، و بازیکنانی همچون مارکو فان باستن، رود گولیت و فرانک ریکارد دوران شکوفایی مجدد میلان آغاز شد. ساکی در اولین دوره مربیگری خود در میلان (۱۹۹۱-۱۹۸۷)، موفق به کسب ۸ عنوان قهرمانی شد؛(یک قهرمانی سری آ، یک قهرمانی کوپا ایتالیانا، ۲ قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا، ۲ قهرمانی سوپر جام اروپا و ۲ قهرمانی جام بین قاره‌ای). وی در این دوره یک نایب قهرمانی در سری آ و یک نایب قهرمانی در کوپا ایتالیا را نیز در کارنامهٔ خود دارد. پس از او فابیو کاپلو، هدایت میلان را برعهده گرفت و در همان فصل اول میلان را بدون شکست قهرمان ایتالیا کرد. میلان دو فصل بعد را هم با قهرمانی ایتالیا پشت سر گذاشت. کاپلو در اروپا هم اقتدار ساکی را ادامه داد و همراه میلان، در ۳ فینال پیاپی لیگ قهرمانان/جام باشگاه‌ها حاضر شد.

**********************************************
ترکیب میلان در فصل ۹۴-۱۹۹۳
در فینال ۱۹۹۴، شاگردان کاپلو در دیداری یک‌طرفه بارسای مقتدر یوهان کرایف را با ۴ گل در هم شکستند. و بیش از پیش به رکورد ۶ قهرمانی رئال مادرید نزدیک شدند. در فینال ۱۹۹۵، در شرایطی برابر آژاکس تن به شکست دادند که در صورت کسب پیروزی، با ۶ قهرمانی هم‌رده رئال، رکورددار اروپا می‌شدند.

در ادامه دهه ۹۰، میلان رو به افول گذاشت و در دو فصل ۹۷-۱۹۹۶ و ۹۸-۱۹۹۷ حتی با حضور ساکی و کاپلو هم نتوانست اقتدار خود را حفظ کند. خوردن ۶ گل از یوونتوس، آن هم در ورزشگاه خانگی، بدترین نتیجه دوران برلوسکونی است.

**********************************************
میلان در قرن بیست و یکم
میلان در اولین دههٔ قرن، یکی از قدرتمندترین باشگاه‌های اروپا و جهان بود. در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷ سه بار به فینال اروپا راه یافت.

سال ۲۰۰۳، در یک فینال تمام ایتالیایی موفق شد رقیب دیرینهٔ خود یوونتوس را در ضربات پنالتی شکست داده و برای ششمین بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شود. در تابستان همان سال، دیدار سوپر جام را برابر پورتو برگزار کرد و با کسب پیروزی ۱-۰ برای چهارمین بار فاتح این جام اروپایی شد. در پایان سال ۲۰۰۳، میلان در مصاف با بوکا جونیورز در ضربات پنالتی شکست خورد و نتوانست قهرمانی جام بین قاره‌ای را بدست آورد.

**********************************************
ترکیب طلایی روسونری در اوایل قرن ۲۱
سال ۲۰۰۴، در دیدار رفت از مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی دپورتیوو لاکرونیای اسپانیا را در خانه با نتیجهٔ ۴ بر ۱ شکست داد و در شرایطی که همگان تصور می‌کردند که کار تیم اسپانیایی تمام شده، در دیدار برگشت با نتیجهٔ ۴ بر ۰ شکست خورد و از راهیابی به مرحلهٔ نیمه‌نهایی بازماند. در پایان این فصل میلان برای هفدهمین بار فاتح سری آ شد.

فینال ۲۰۰۵ استانبول هیچگاه از خاطر هوادارن میلان و لیورپول محو نخواهد شد. در این فینال دراماتیک، ابتدا میلان با گل زود هنگام کاپیتان افسانه‌ای خود پائولو مالدینی از حریف انگلیسی پیش افتاد. در ادامه هرنان کرسپوی آرژانتینی دو گل دیگر به ثمر رساند تا نیمهٔ نخست با نتیجهٔ قاطع ۳ بر ۰ به سود میلان به پایان برسد. امّا، در نیمهٔ دوم ورق برگشت و لیورپول موفق شد در مدت زمان ۶ دقیقه، نتیجه را به تساوی بکشاند.استیون جرارد، ولادیمیر اسمیچر و ژابی آلونسو سه گل پیاپی به‌ثمر رساندند تا نهایتاً، بازی در پایان ۱۲۰ دقیقه تلاش دو تیم گل دیگری نداشته باشد و ضربات پنالتی قهرمان اروپا را مشخص نماید. لیورپول ۳ بر ۲ در ضربات پنالتی به پیروزی رسید.

نیمه‌نهایی ۲۰۰۶، محل برخورد دو غول اروپا یعنی میلان و بارسلونا بود. تک گل لودویک ژولی کافی بود تا بارسا در مجموع دو دیدار، با نتیجهٔ ۱ بر ۰ پیروز شود و به فینال برسد.

در فصل ۰۶-۲۰۰۵، در پی تخلفات مربوط به تعیین داوران مسابقات سری آ، کمتیه انضباطی رأی به کسر ۱۵ امتیاز در شروع فصل ۰۷-۲۰۰۶ و عدم حضور این تیم در لیگ قهرمانان اروپا را صادر کرد که این حکم بعد از بازنگری، به کسر هشت امتیاز و حضور در مرحله پلی آف لیگ قهرمانان اروپا، کاهش پیدا کرد.

سال ۲۰۰۷ یکی از بهترین فصول میلان در قرن جدید بود. باشگاه ایتالیایی، در شرایطی به نیمه نهایی راه یافته بود که سه تیم دیگر این مرحله تماماً انگلیسی بودند. در بازی رفت از دور نیمه‌نهایی، منچستر یونایتد موفق شد در ورزشگاه الدترافورد میلان را با نتیجهٔ ۳ بر ۲ شکست دهد. اما این پایان راه نبود و در شب درخشش کاکا، میلان بازی برگشت را با نتیجهٔ ۳ بر ۰ به سود خود به پایان برد و ضمن جلوگیری از فینال تمام انگلیسی، زمینهٔ انتقام‌گیری از لیورپول را مهیا کرد. ورزشگاه المپیک آتن، محل برگزاری فینال تکراری میلان و لیورپول بود. دو گل از فیلیپو اینزاگی در مقابل تک گل دیرهنگام درک کویت کافی بود تا میلان ضمن گرفتن انتقام دو سال قبل، برای هفتمین بار قهرمان اروپا شود. در تابستان ۲۰۰۷، میلان موفق شد باشگاه سویا را با نتیجهٔ ۳-۱ شکست داده و برای پنجمین بار سوپر جام اروپا را فتح کند. در پایان همین سال، در تورنمت جام باشگاه‌های جهان(جام بین قاره‌ای سابق) حاضر شد و در فینال بوکا جونیورز را با نتیجه ۴-۲ شکست داد و برای نخستین بار این جام معتبر بین‌المللی را تحت نام جدیدش فتح کرد.

در پایان فصل ۰۹-۲۰۰۸ پائولو مالدینی، بعد از ۲۴ سال حضور در سطح اول فوتبال ایتالیا و اروپا از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.

**********************************************
ورزشگاه
سن سیرو (یا جوزپه مه آتزا) (به ایتالیایی: Stadio San Siro) ورزشگاه تیم‌های آ.ث میلان و اینتر میلان است. سن‌سیرو بزرگترین ورزشگاه ایتالیا و یکی از بزرگترین ورزشگاه‌های اروپاست. در سال ۱۹۲۵ شهرداری میلان شروع ساخت این ورزشگاه را آغاز کرد و کار ساخت آن یک سال به طول انجامید. گنجایش ابتدایی این ورزشگاه ۷۰ هزار نفر بود و سن سیرو نام داشت. تیم‌های اینتر میلان و آث میلان از همان ابتدا اجاره‌نشین این ورزشگاه بودند و بازی‌های خود را در آنجا برگزار می‌کردند. در سال ۱۹۷۲ برترین گلزن تاریخ اینتر و کاپیتان سابق میلان یعنی جوزپه مه آتزا درگذشت. شهرداری میلان برای تجلیل از این ستاره ورزشگاه سن سیرو را به ورزشگاه جوزپه مه آتزا تغییر نام داد. در سال ۱۹۸۹ این ورزشگاه برای نوسازی مدت کوتاهی تعطیل شد و پس از بازگشایی ظرفیت آن به حدود ۸۳ هزار نفر رسید. بسیاری از بازی‌های ایتالیا در همین ورزشگاه برگزار می‌شود. یوفا به تمامی ورزشگاه‌های اروپا بر اساس کیفیت آنها امتیاز می‌دهد. ورزشگاه سن سیرو نمره ۵ از ۵ را دریافت کرده است.

**********************************************
هواداران و رقبا
با توجه به تحقیقات روزنامهٔ ایتالیایی لا رپوبلیکا، میلان یکی از پرطرفدارترین باشگاه‌های ایتالیاست. از لحاظ تاریخی، حامیان میلان عمدتاً طبقه کارگر و اعضای اتحادیه‌های تجاری بوده‌اند. در طرف مقابل اینتر، غالباً توسط قشر متوسط جامعه حمایت می‌شود. فوسا دی لئونی یکی از قدیمی‌ترین گروه‌های هواداری اولترای ایتالیا، در شهر میلان مستقر است و از میلان حمایت می‌کند. در حال حاضر بریگیت روسونره اصلی‌ترین گروه اولترای حامی میلان است. با توجه به تحقیقاتی که در سال ۲۰۱۰ صورت گرفته، میلان با بیش از ۱۸٫۴ میلیون هوادار، پرطرفدارترین تیم ایتالیایی و هفتمین تیم پرطرفدار اروپایی است.

اینتر اصلی‌ترین رقیب میلان است. این دو تیم هرفصل دوبار در قالب رقابت‌های سری آ باهم به رقابت می‌پردازند. شهرآورد میلان یکی از پرتماشاگرترین رقابت‌های فوتبال در سطح جهان است.

**********************************************
لباس باشگاه
لباس خانگی میلان از ابتدا راه‌راه قرمز و مشکی بود. تنها تفاوت موجود در لباس میلان در طول تاریخ، تعداد خط‌های قرمز و مشکی آن بوده‌است. هربرت کیلپین قرمز را بعنوان نماد شیطان و مشکی را برای ایجاد ترس در حریفان انتخاب کرده‌بود. بخاطر لباس مشکی و قرمز باشگاه به بازیکنان میلان اصطلاحاً روسونری می‌گویند. لباس دوم تیم همواره سفید بوده‌است.

میلان ۸بار در فینال لیگ قهرمانان/جام باشگاه‌های اروپا با لباس سفید حاضر شده و ۶بار فینال را با پیروزی پشت سر گذاشته‌است. همچنین در ۳ فینال با لباس اول حاضر شده و در این بین تنها یکبار موفق به فتح جام شده‌است.

پیراهن سوم باشگاه که کمتر از آن استفاده می‌شود بین رنگ‌های سیاه، زرد، آبی، قرمز، نقره‌ای و طلایی در حال تغییر بوده‌است.

در طول فصل ۹۸-۱۹۹۷ میلان از ۸ پیراهن مختلف استفاده کرده که این موضوع رکوردی برای باشگاه بحساب می‌آید.

**********************************************
شماره‌های بایگانی شده
 شماره بازیکن پست اولین مسابقه آخرین مسابقه
 6 <A> فرانکو بارزی سوئیپر  (مدافع) ۲۳ آوریل ۱۹۷۸ ۱ ژوئن ۱۹۹۷
 3 <B> پائولو مالدینی دفاع وسط  دفاع چپ ۲۵ ژانویه ۱۹۸۵ ۳۱ مه ۲۰۰۹

<A> وی از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۷ بازوبند کاپیتانی میلان را در اختیار داشت.
<B> وی از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۹ بازوبند کاپیتانی میلان را در اختیار داشت.

**********************************************
افتخارات
میلان با کسب ۲۹ جام رسمی، یکی از پرافتخارترین باشگاه‌های ایتالیاست. این باشگاه به همراه بوکا جونیورز، در رده دوم پرجام ترین تیم‌های فوتبال باشگاهی در سطح جهان قرار دارد. رکورد میلان حاوی ۱۴ جام اروپایی و ۴ جام جهانی است. در سال ۱۹۷۹، یک ستارهٔ طلایی به مناسبت کسب دهمین اسکودتو بر روی لباس میلان قرار گرفت.

افتخارات داخلی
سری آ:
قهرمان (۱۸ بار): 1901, 1906, 1907, 1950–51, 1954–55, 1956–57, 1958–59, 1961–62, 1967–68, 1978–79, 1987–88, 1991–92, 1992–93, 1993–94, 1995–96, 1998–99, 2003–04, 2010–11
نایب قهرمان (۱۷ بار): ۱۹۰۲؛ ۱۱-۱۹۱۰؛ ۱۲-۱۹۱۱ ۴۸-۱۹۴۷؛ ۵۰-۱۹۴۹؛ ۵۲-۱۹۵۱؛ ۵۶-۱۹۵۵؛ ۶۱-۱۹۶۰؛ ۶۵-۱۹۶۴؛ ۶۹-۱۹۶۸؛ ۷۱-۱۹۷۰؛ ۷۲-۱۹۷۱؛ ۷۳-۱۹۷۲؛ ۹۰-۱۹۸۹؛ ۹۱-۱۹۹۰؛ ۰۵-۲۰۰۴؛ ۱۲-۲۰۱۱

سری بی:
قهرمان (۲ بار): 1980–81, 1982–83

کوپا ایتالیا:
قهرمان (۵ بار): 1966-67, 1971–72, 1972-73, 1976-77, 2002–03
نایب قهرمان (۷ بار): ۴۲-۱۹۴۱؛ ۶۸-۱۹۶۷؛ ۷۱-۱۹۷۰؛ ۷۵-۱۹۷۴؛ ۸۵-۱۹۸۴؛ ۹۰-۱۹۸۹؛ ۹۸-۱۹۹۷

سوپر جام ایتالیا: (رکورد دار)
قهرمان (۶ بار): 1988, 1992, 1993, 1994, 2004, 2011
نایب قهرمان (۳ بار): ۱۹۹۶؛ ۱۹۹۹؛ ۲۰۰۳

افتخارات اروپایی
لیگ قهرمانان اروپا:
قهرمان (۷ بار): 1962–63, 1968–69, 1988–89, 1989–90, 1993–94, 2002–03, 2006–07
نایب قهرمان (۴ بار): ۵۸-۱۹۵۷؛ ۹۳-۱۹۹۲؛ ۹۵-۱۹۹۴؛ ۰۵-۲۰۰۴

جام در جام اروپا:
قهرمان (۲ بار): 1967–68, 1972–73
نایب قهرمان (۱ بار): ۷۴-۱۹۷۳

سوپر جام اروپا: (رکورد دار)
قهرمان (۵ بار): 1989, 1990, 1994, 2003, 2007
نایب قهرمان (۲ بار): ۱۹۷۳؛ ۱۹۹۳

جام میتروپا:
قهرمان (۱ بار): ۸۲-۱۹۸۱

جام لاتین:
قهرمان (۲ بار): ۱۹۵۱؛ ۱۹۵۶
نایب قهرمان (۱ بار): ۱۹۵۳

افتخارات جهانی
جام بین قاره‌ای:
قهرمان (۳ بار): 1969, 1989, 1990
نایب قهرمان (۴ بار): ۱۹۶۳؛ ۱۹۹۳؛ ۱۹۹۴؛ ۲۰۰۳

جام باشگاه‌های جهان:
قهرمان (۱ بار): 2007

**********************************************
میلان و توپ طلای اروپا
جیانی ریورا اولین بازیکن میلان است که برنده توپ طلا شده‌است.
جیانی ریورا، اولین بازیکن میلان و دومین ایتالیایی برنده توپ طلای اروپا(تلفظ فرانسوی: ​[balɔ̃ dɔʁ]) است. او در سال ۱۹۶۹، در رقابت با هموطنش لوئیجی ریوا، توپ طلا را از آن خود کرد.

پس از او رود گولیت هلندی، بالاتر از پائولو فوتره پرتغالی، برنده توپ طلای ۸۷ شد. مارکو فان باستن، دیگر ستاره هلندی بود که در سال‌های ۸۸ و ۸۹ دوبار پیاپی توپ طلا را به ویترین افتخارات خود افزود. او در این دوسال، با هم تیمی‌های خود گولیت و بارزی رقابت داشت. فان باستن، در ادامه روند موفقیتش، توپ طلای سوم را در سال ۹۲ برد. در این سال هریستو استویچکوف، جدی‌ترین رقیب او برای تصاحب توپ طلا بود.

ژرژ وه‌آ، دیگر بازیکن میلان است که در سال ۹۵ فاتح توپ طلا شد. او همچنین، نخستین بازیکن غیر اروپایی است که توپ طلا را برده‌است. وه‌آ نیمهٔ نخست سال را برای پاری سن ژرمن بازی کرد.

آندری شوچنکو هفتمین توپ طلای میلان را در سال ۲۰۰۴ کسب کرد. جدی‌ترین رقبای او دکو و رونالدینیو بودند. و در نهایت کاکا، آخرین توپ طلای میلان را در سال ۲۰۰۷ از آن خود کرد. او در شرایطی به این افتخار نائل شد که رقیبانی چون کریستیانو رونالدو و مسی را در کنار خود میدید.

در جدول رده‌بندی، میلان با مجموع ۶بازیکن و ۸توپ طلا بهمراه یوونتوس در رده نخست و بالاتر از بارسلونا و رئال مادرید قرار دارد.

**********************************************
آمار و رکوردهای باشگاه
پائولو مالدینی با ۹۰۲ بازی، بیشترین حضور را در میلان داشته است.
پائولو مالدینی با ۹۰۲ بازی در مجموع و ۶۴۷ بازی در سری آ، رکورددار تعداد بازی برای میلان است. او همچنین رکورددار تعداد بازی در سری آ است.

یکی از راس‌های مثلث سوئدی میلان، گونار نوردال با ۲۲۱ گل، بهترین گلزن تاریخ میلان است. بعد از او آندری شوچنکوی اوکراینی با ۱۷۵ گل قرار دارد و جیانی ریورا کاپیتان سابق میلان با ۱۶۴ گل جایگاه سوم را در اختیار دارد. ریورا همچنین با ۱۷ سال و ۸۰ روز سن، جوان‌ترین گلزن تاریخ میلان است.

مربی اسطوره‌ای میلان نرئو روکو، که میلان را به یکی از غول‌های دهه شصت اروپا تبدیل کرده بود، اولین جام قهرمانی اروپا را برای میلان کسب کرد. طولانی‌ترین دوران مربیگری میلان با ۴۵۰ بازی، در اختیار اوست.

سیلویو برلوسکونی، طولانی‌ترین دوران ریاست باشگاه را با ۲۸ سال ریاست در اختیار دارد.

میلان بهمراه بوکا جونیورز، بیشترین جام بین‌المللی را برده‌اند و پرافتخارترین باشگاه‌های فوتبال دنیا هستند.

در فصل ۹۲-۱۹۹۱، میلان بدون شکست اسکودتو را فتح کرد و تبدیل به اولین تیمی شد که بدون شکست فاتح سری آ می‌شود. با ۵۸ بازی بدون شکست، میلان رکورددار ایتالیاست و در اروپا بعد از استوا بخارست(۱۰۴) و سلتیک(۶۸)، در رده سوم قرار دارد.

بزرگترین پیروزی باشگاه در برابر مودنا بدست آمده است. میلان در یکی از دیدارهای فصل ۱۵-۱۹۱۴، مودنا را با نتیجه ۱۳-۰ شکست داده است.

بولونیا در فصل ۲۳-۱۹۲۲، سنگین‌ترین شکست را با ۸ گل به میلان تحمیل کرده است.




نوع مطلب : تاریخچه تیم های باشگاهی، 
برچسب ها : لقب و تاریخ تأسیس باشگاه و گنجایش ورزشگاه آ.ث میلان، مالک رئیس افتخاری و سرمربی و وبگاه رسمی آ.ث میلان، اطلاعات کلی باشگاه تاریخچه و اولین کاپیتان آ.ث میلان، شماره‌های بایگانی شده و توپ طلای بازیکنان آ.ث میلان، افتخارات داخلی و اروپایی و افتخارات جهانی آ.ث میلان، آمار و رکوردهای بیشترین بازی و بهترین گلزن و طولانی‌ترین دوران ریاست و بیشترین جام بین‌المللی و سنگین‌ترین شکست و بزرگترین پیروزی باشگاه آ.ث میلان، تاریخچه تیم فوتبال آ.ث میلان یا A.C. Milan،
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 6 )    ...   2   3   4   5   6   
 
درباره وبلاگ

ورزش ایران و جهان , به روزترین بیوگرافی (زندگی نامه) بازیکنان فوتبال ایران و جهان
rezaabbasi1376.mihanblog.com
reza abbasi 1376
رضا عباسی

مدیر وبلاگ : مسیح عباسی
مطالب اخیر
موضوعات
نویسندگان
نظرسنجی
بهترین بازیکن جهان کدام است؟










برچسبها
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
 
   
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic