ورزش ایران و جهان , بیوگرافی (زندگی نامه) بازیکنان فوتبال ایران و جهان
افتخار پارس
یکشنبه 25 مرداد 1394 :: نویسنده : مسیح عباسی       
نام کامل     ورزشگاه آلیانز آرنا

موقعیت محل   مونیخ، آلمان
شروع ساخت     21 اکتبر 2002
تأسیس      30 مه 2005
مالک         باشگاه بایرن مونیخ
استفاده‌کننده       باشگاه بایرن مونیخ
سطح زمین     چمن
تابلوی نتایج         دارد

طراح       شرکت معماری هرتزوگ و دمویرون و شرکت مهندسی آروپ
مهندس ساختمانی    شرکت مهندسی آروپ
هزینه ساخت      340 میلیون یورو

گنجایش       75,024 نفر(فقط صندلی ها)
88,764 نفر با احتساب جایگاه های ایستاده
خانه باشگاه فوتبال بایرن مونیخ، باشگاه فوتبال مونیخ ۱۸۶۰(تا سال ۲۰۳۰)

گنجایش    66,000 (2005)
 69,901       (2006–2012)
71,137       (2012–2013)
71,437        (2013–2014)
75,000 (2015–) (بازی های لیگ)
70,000 (بازی های بین المللی)

گنجایش     75,024 نفر
ابعاد زمین       68×105 متر

München - Allianz-Arena (Luftbild).jpg

**********************************************
آلیانز آرنا (به آلمانی: Allianz Arena) ورزشگاه فوتبالی در شمال مونیخ، آلمان است. تیم‌های بایرن مونیخ و مونیخ ۱۸۶۰ از ابتدای فصل ۰۶-۲۰۰۵ بازی‌های خانگی خود را در این ورزشگاه برگزار می‌کنند. قبل این از سال ۱۹۷۲ ورزشگاه المپیک مونیخ محل برگزاری بازی‌های خانگی این دو تیم بود. آلیانز آرنا دومین ورزشگاه بزرگ در کشور آلمان پس از ورزشگاه سیگنال ایدونا پارک در دورتموند است. قبلا باشگاه فوتبال مونیخ ۱۸۶۰ ۵۰٪ از سهم این ورزشگاه را در اختیار داشت ولی باشگاه فوتبال بایرن مونیخ سهام آن‌ها را در آوریل ۲۰۰۶ به ارزش ۱۱ میلیون یورو خریداری کرد. این به مونیخ ۱۸۶۰ اجازه می‌دهد تا در این ورزشگاه بازی کند ولی این باشگاه صاحب هیچ حقی برای آن نیست.

گروه خدمات مالی آلیانز، حقوق نام این ورزشگاه را تا سی سال خریداری کرده اما در بازی‌های رسمی فیفا و یوفا نمی‌توان از این نام استفاده کرد. زیرا سیاست‌های منع حمایت شرکت‌های اسپانسر که شرکای رسمی مسابقات هستند بر این دو نهاد حاکم است. در طول جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ نام ورزشگاه به ورزشگاه جام جهانی فیفای مونیخ تغییر یافت. در مسابقات باشگاهی یوفا نیز ورزشگاه با نام Fußball Arena München شناخته می‌شود که میزبان فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۲ بوده است.


**********************************************
مشخصات
این استادیوم بر لبه شمالی شوابینگ در زمینهای فروتمانینگ، مونیخ بنا شده‌است و ۷۵٬۰۲۴ نفر ظرفیت دارد.

آلیانز آرنا اولین استادیوم در جهان است که قابلیت تغییر کامل رنگ بیرون ورزشگاه را دارد.

پارکینگ
پارکینگ مجموعه بزرگ‌ترین در اروپا است و شامل چهار طبقه است و ظرفیت ۹۸۰۰ اتومبیل را دارد.

ابعاد
(همه اعداد به متر هستند) استادیوم: ۲۵۸ * ۲۲۷ * ۵۰

زمین بازی:۱۰۵ * ۶۸

گاراژ پارکینگ: ۲۷۰ هزار متر مربع


**********************************************
نمایش با رنگ و نور
هر یک از رنگ هایی که این ورزشگاه به خود می گیرد، معنای خاصی دارد. هنگامی که باشگاه فوتبال بایرن مونیخ در آن بازی می کند دیواره هایش به رنگ قرمز، هنگام پذیرایی از باشگاه فوتبال مونیخ ۱۸۶۰ به رنگ آبی و هنگام بازی کردن تیم ملی فوتبال آلمان به رنگ سفید در می آید.


**********************************************
تاریخچه
در ۲۱ اکتبر ۲۰۰۲ رای گیری انجام شد که آیا باید در این مکان و با امکانات شهر مونیخ، استادیوم جدیدی ساخته شود یا نه. حدود دو سوم رای دهندگان رای موافق دادند. گزینه دیگری به جای ساختن این استادیوم بازسازی عظیم استادیوم المپیک مونیخ بود اما معمار آن استادیوم، گوتهر بهنیش، با این مخالفت کرده بود.

کار ساخت و ساز از پاییز ۲۰۰۲ شروع شد و در اواخر آوریل ۲۰۰۵ به اتمام رسید. ساخت استادیوم باعث شد تغییراتی اساسی در منطقه داده شود.

در ۳۰ مه ۲۰۰۵ مونیخ ۱۸۶۰ بازی ای نمایشی در مقابل اف. سی نورنبرگ برگزار کرد. فردای آن بایرن مونیخ مقابل تیم ملی آلمان بازی کرد. این دو بازی افتتاحیه این استادیوم بودند. بلیط‌های هر دو بازی از اوایل مارس ۲۰۰۵ فروخته شده بودند. این آغازی بر کار ورزشگاه بود. این پاتریم میلچرائوم از مونیخ ۱۸۶۰ بود که گل اول در بازی اول را زد و اسم خود را به عنوان اولین گلزن این استادیوم ثبت کرد.


اولین گلزن این استادیوم در بازی‌های رسمی، اوون هارگریوز از بایرن مونیخ بود که در پیروزی ۳-۰ آنها مقابل بوروسیا مونشن گلادباخ در ۵ اوت ۲۰۰۵ آنرا به ثمر رساند. اولین گل تیمهای حریف را تیم دینامو درسدن در بازی ۹ سپتامبر ۲۰۰۵ مقابل مونیخ ۱۸۶۰ به ثمر رساند.

اولین گل رسمی که در این استادیوم مقابل بایرن مونیخ به ثمر رسید، توسط میروسلاو کلوزه از وردربرمن در بازی ۵ نوامبر ۲۰۰۵ بود. آن بازی نهایتاً ۳-۱ به نفع بایرن تمام شد.


**********************************************
جام جهانی ۲۰۰۶
این استادیوم از استادیوم‌های جام جهانی بود اما طبق قوانین فیفا در طول جام جهانی ۲۰۰۶ نام ورزشگاه ورزشگاه جام جهانی فیفای مونیخ بود. بازی افتتاحیه جام بین آلمان و کاستاریکا در ساعت شش بعدازظهر روز نهم ژوئیه ۲۰۰۶ در همین ورزشگاه برگزار شد.

جمعاً سه بازی گروهی و یک بازی از مرحله یک هشتم نهایی (آلمان۲-۰سوئد) و یک بازی از مرحله نیمه نهایی (فرانسه۱-۰پرتغال) در این استادیوم برگزار شد.


**********************************************
معماری
ایده معماران این استادیوم هرتزوگ و دمورن سنت شکنی در شیوه طراحی رایج استادیوم‌های ورزشی می‌باشد. آنها با توجه به اینکه طراحی استادیوم یک امر اسنان ساز فرهنگی است نه مهندسی کار طراحی خود را برای این استادیوم اغاز نمودند منبع الهام انها از فرم سازه‌های کششی و سیستمهای خرپایی می‌باشد. معماران این مجموعه معتقد هستند که ورزشگاه فقط برای دیدن فوتبال یا ورزش نیست بلکه مانند شهر کوچکی می‌باشد.


**********************************************
هزینه ی ساخت
ساخت این استادیوم از ۲۱ اکتبر ۲۰۰۲ شروع شد و تا ۳۰ می۲۰۰۵ به طول انجامید و ۳۴۰ میلیون یورو خرج برداشت.

مصالح مصرفی
حجم کل مواد استفاده شده برای ساخت استادیوم: ۱۲۰ هزار متر مکعب
حجم کل مواد استفاده شده برای ساخت گاراژ پارکینگ: ۸۵ هزار متر مکعب
حجم کل فولاد استفاده شده برای ساخت استادیوم: ۲۲ هزار تن
حجم کل فولاد استفاده شده برای ساخت گاراژ پارکینگ: ۱۴ هزار تن

سازه
پوشش سازه پشت تماشاگران و صفحات مات ETFE می‌باشد معماران استادیوم برای رسیدن به این خواسته ۶۸۰۰۰ صندلی تماشاگران را در سه تراز به شکل مورد نظر خود آرایش دادند. پوشش نقره‌ای صندلی‌های استادیوم که از نوع استاندارد تاشو صندلی‌های VIP و صندلی لژ (The Box Seat)می‌باشند سبب می‌شود که صندلی‌ها بسته به زاویه برخورد نور رنگ‌مایه‌های مختلفی منعکس کنند و این عامل حالت‌های بصری مختلفی را در استادیوم ایجاد می‌نماید. البته تعداد ۱۳۵۰۰ صندلی که در هرکدام از دو جایگاه شمالی و جنوبی قرار گرفته‌اند به صورت صندلی‌های متحرک می‌باشند که در موارد ضروری برچیده شده و تماشاگران به صورت ایستاده تماشا خواهند نمود.

پوشش سقف و نمای بیرونی استادیوم از لامپ های ETFE (اتن تترا فلوئورواتیل) است که به صورت توده‌های لوزی شکل قرار گرفته‌اند سیستم ETFE المان‌های نورانی رنگی همانند یک صفحه عظیم LED (دیود نور دهنده) می‌باشد که قابلیت تغییر و تبدیل به رنگ‌های مختلف را دارد.


**********************************************
امکانات استادیوم
استادیوم آلیانز دارای دو رستوران اختصاصی می‌باشد که هرکدام با ظرفیت ۱۵۰۰ نفر برای تیم مونیخ ۱۸۶۰ در شمال استادیوم و برای تیم بایرن مونیخ در جنوب آن می‌باشد.


**********************************************
تاریخ طراحی
عملیات ساخت آن از ۲۱ اکتبر ۲۰۰۲ شروع شده در ۳۰ می ۲۰۰۵ بازگشایی و با بازی دوستانه دو تیم هم‌شهری مونیخ ۱۸۶۰ و بایرن مونیخ در ۲ جولای ۲۰۰۵ به طور رسمی فعالیت خود را آغاز نمود.


**********************************************
آلیانز آرنا، خانه ی امن بایرن مونیخ
آمار ها نشان می دهند که باشگاه فوتبال بایرن مونیخ هنگام بازی در خانه ی خود، بسیار بهتر از خارج از خانه بازی می کند. هنگام بازی کردن در این ورزشگاه ، بازیکنان بایرن از امتیاز تشویق های هواداران خود بهره می برند؛ به خصوص هوادارانی که در ضلع جنوبی ورزشگاه می نشینند و به هواداران "آتشی" بایرن مونیخ معروفند و با حرارت هرچه تمام تر از تیم خود طرفداری می کنند. همچنین طرفداران گاه به گاه با زدن دست های خود به صندلی هایشان ،آهنگی که خودشان برای باشگاه ساخته اند را به طور هماهنگ اجرا می کنند که بی شباهت به صدای طبل جنگی نیست. در نتیجه ی این تشویق ها تیم روحیه می گیرد و بهتر بازی می کند. برای مثال، بایرنی ها در دور رفت مرحله ی یک چهارم نهایی رقابت های لیگ قهرمانان اروپا ۱۵–۲۰۱۴ ، در ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال پورتو ،در ورزشگاه دراگو، با نتیجه ی یک بر سه مغلوب آن ها شدند و تقریبا امیدی به صعود بایرن نبود، اما در دور برگشت موفق شدند باشگاه فوتبال پورتو را در آلیانز آرنا با نتیجه ی شش بر یک شکست دهند و به دور بعد صعود کنند.




نوع مطلب : تاریخچه و معرفی استادیوم های فوتبال جهان، 
برچسب ها : تاریخچه ورزشگاه آلیانز آرنا، تاریخچه استادیوم آلیانز آرنا، تاریخچه ورزشگاه تیم بایرن مونیخ آلیانز آرنا، stadium Allianz Arena یا Fußball Arena München، هزینه ساخت و گنجایش و ابعاد زمین ورزشگاه آلیانز آرنا، مشخصات و امکانات استادیوم آلیانز آرنا، آمار دقیق مصالح مصرفی استفاده شده در ورزشگاه آلیانز آرنا،
لینک های مرتبط :
شنبه 24 مرداد 1394 :: نویسنده : مسیح عباسی       
نام کامل       استادیوم استمفورد بریج

موقعیت محل جاده فولهام , لندن , انگلستان
شروع ساخت 1876
تأسیس      28 آوریل 1877
طراح آرچیبالد لیچ (1877)
بازسازی   1904–1905, 1990

مالک         باشگاه چلسی
گرداننده     باشگاه چلسی
سطح             چمن
تابلوی نتایج         دارد

رکورد تماشاگر      82,905 نفر
گنجایش     41,798 نفر
ابعاد زمین       67×103 متر


Stamford Bridge.jpg

**********************************************
استمفورد بریج (به انگلیسی: Stamford Bridge) نام ورزشگاه اختصاصی باشگاه چلسی انگلستان است که در غرب شهر لندن قرار دارد.

این ورزشگاه ظرفیت 41,798 نفر تماشاگر را دارد که از این نظر هفتمین ورزشگاه بزرگ در لیگ برتر انگلستان به حساب می‌آید.


**********************************************
تاریخچه
عملیات احداث استمفوردبریج در سال ۱۸۷۶ آغاز شد و یک سال بعد در ۱۸۷۷ میلادی ورزشگاه افتتاح گردید. در ایتدا این ورزشگاه مورد استفاده ورزش دو و می‌دانی بوده‌است تا اینکه در سال ۱۹۰۴ برادران گاس و جوزف میرز ورزشگاه را خریداری کرده و پس از تا به امروز فقط بازی‌های تیم چلسی در آن برگزار می‌شود. این ورزشگاه در سال ۱۹۹۰ مورد بازسازی و تعمیرات قرار گرفته‌است.


**********************************************
توسعه
در سال ۱۹۳۰ قسمت جنوبی ورزشگاه برای تماشاچیان ساخته شد که قسمتی از آن مسقف بود. در سال ۱۹۳۹ دو طبقه کوچک در قسمت شمالی ورزشگاه ساخته شد که در جنگ جهانی دوم تخریب شد و در سال ۱۹۷۵ بازسازی شد. این قسمت در سال ۱۹۳۹ به دلیل دستورالعمل‌های امنیتی بسته شد.

در سال ۱۹۶۴-۶۵ سکوهای غربی ساخته شد. این قسمت در سال ۱۹۹۸ تخریب و بازسازی شد. قسمت شرقی ورزشگاه نیز در سال ۱۹۷۳ ساخته شده‌است.


**********************************************
حضور تماشاگران
بیشترین حضور تماشاگران در استمفورد بریج به سال ۱۹۳۵ باز می‌گردد. در ۱۲ اکتبر این سال تیم آرسنال به این ورزشگاه آمد و 82,905 تماشاگر را به شهرآورد شهر لندن کشاند.

کمترین تعداد تماشاگران حاضر نیز به سال ۱۹۰۶ و دیدار تیم چلسی با تیم لینکولن باز می‌گردد؛ که تنها 3,000 نفر در ورزشگاه حضور داشتند.

میانگین حضور تماشاگران
مسابقات لیگ برتر
فصل ۲۰۰۱-۲۰۰۰ (۳۴,۷۰۰)
فصل ۲۰۰۲-۲۰۰۱ (۳۸,۸۳۴)
فصل ۲۰۰۳-۲۰۰۲ (۳۹,۷۸۴)
فصل ۲۰۰۴-۲۰۰۳ (۴۱,۲۳۴)
فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۴ (۴۱,۸۷۰)
فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۵ (۴۱,۹۰۲)
فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۶ (۴۱,۹۰۹)
فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۷ (۴۱,۳۹۷)
فصل ۲۰۰۹-۲۰۰۸ (۴۱,۶۴۶)


**********************************************
دسترسی
استادیوم استمفوردبریج در لندن از طریق جاده فولهام و فقط با ده دقیقه پیاده‌روی از ایستگاه فولهام برادوی در متروی لندن قابل دسترسی است.




نوع مطلب : تاریخچه و معرفی استادیوم های فوتبال جهان، 
برچسب ها : تاریخچه ورزشگاه استمفورد بریج، تاریخچه استادیوم استمفورد بریج، Stamford Bridge stadium، رکورد تماشاگر و گنجایش و ابعاد زمین ورزشگاه استمفورد بریج، تاریخچه ورزشگاه تیم چلسی استمفورد بریج، طراح و تاریخ تأسیس و بازسازی ورزشگاه استمفورد بریج، ورزشگاه استمفوردبریج،
لینک های مرتبط :
جمعه 23 مرداد 1394 :: نویسنده : مسیح عباسی       
نام کامل       استادیوم امارات
موقعیت محل     Hornsey Road ،لندن، انگلستان

شروع ساخت   فوریه 2004
تأسیس 22 ژوئیه 2006
هزینه ساخت  470 میلیون پوند
طراح        شرکت HOK Sport
مهندس ساختمانی   Buro Happold

مالک           باشگاه فوتبال آرسنال
مستاجرها        باشگاه فوتبال آرسنال
سطح             چمن
تابلوی نتایج         دارد

رکورد تماشاگر    60,161 ( آرسنال و منچستریونایتد, 3 نوامبر 2007)
گنجایش      60,272 نفر
ابعاد زمین       68×105 متر

Emirates Stadium - East stand Club Level.jpg

**********************************************
ورزشگاه امارات (در انگلیسی: Emirates Stadium)نام ورزشگاه جدید 60،272 نفری آرسنال است که در سال 2006 میلادی با بازی تیم‌های آرژانتین و برزیل افتتاح شد.


**********************************************
در سال 2006 میلادی هواپیمایی امارات با پرداخت 390 میلیون پوند به باشگاه فوتبال آرسنال، وارد قراردادی شد که به موجب آن نام استادیوم جدید آرسنال به مدت یازده سال (از سال 2006) به نام «امارات» نامگذاری شود. این مبلغ همچنین شامل حک شدن آرم شرکت هواپیمایی امارات به مدت ۷ سال بر روی پیراهن تیم بزرگ و پرطرفدار لندنی آرسنال نیز می‌باشد .
استادیوم قدیمی تیم فوتبال آرسنال٬ ورزشگاه هایبری نام داشت.


**********************************************
اولین گام
اگر از‌هایبری خطی مستقیم به طول 500 متر و در جهت شمال لندن رسم شود به منطقه‌ای صنعتی به نام ashburton grove می‌رسیم که در سال 1999میلادی این منطقه به عنوان سایت ورزشگاه جدید انتخاب گردید اما چنین مکانی به دلیل تجاری و صنعتی بودن مشکلی بزرگ برای تامین زمین پروژه بود زیرا باید هزینه هنگفتی برای زمین صرف می‌شد همچنین دو شرکت بزرگ (کارخانه بازیافت و شرکت پستی رویال میل) در این زمین‌ها مستقر بودند که می‌بایست کار جابه‌جایی آنها انجام می‌شد. بالاخره و پس از دردسرهای فراوان باشگاه آرسنال توانست 40000 متر مربع زمین را در منطقه‌ای دیگر بخرد تا کارخانه بازیافت به آنجا منتقل شود و شرکت پستی را هم به منطقه‌ای دیگر انتقال دهد.


**********************************************
مراحل ساخت
کار ساخت در فوریه 2004 آغاز شد و در کنار ساخت بدنه اصلی ورزشگاه مهندسین مجبور بودند دو پل عظیم که در عکس مشخص است را در کناره‌های آن احداث کند تا راه دسترسی ایجاد گردد. و جالب است که ساخت این پل‌ها در تابستان 2004 خاتمه یافت ! در آگوست 2005 (یکسال بعد) ورزشگاه شکل یک استادیوم را به خود گرفته بود و در کمال شگفتی پروژه از نظر هزینه کم‌خرج‌تر اجرا می‌شد زیرا از نظر برنامه زمان‌بندی پروژه جلوتر بود و بسیاری از هزینه‌ها کاهش می‌یافت. طبق وعده اولین صندلی توسط آبودیابی ‌هافبک آرسنال در 13 مارس 2006 برابر 24 اسفند ماه 1384 کار گذاشته شد تاسر انجام چند روز پیش و در ماه قبل میلادی (تنها چهار ماه بعد) ورزشگاه تکمیل شد. مدت ساخت این استادیوم تنها دو سال بود.


**********************************************
بودجه پروژه
برای ساخت استادیوم 390 میلیون پوند هزینه گردید! که باشگاه آرسنال میزانی از آن را با وام 260 میلیون پوندی تامین کرد. اما برای تهیه باقی هزینه‌ها مدیریت هوشمند به کمک آرسنال آمد ! آنها در بخشی از مازاد زمین‌های 40هزار متر مربعی که برای انتقال کارخانه خریداری کرده بودند ساخت و ساز انجام دادند و با فروش آنها تامین بخش دیگری از بودجه را کردند همچنین محوطه به جای مانده از تخریب‌ هایبری هم با ساخت 2000 دستگاه آپارتمان درآمدزایی خواهد کرد به دنبال راه‌های کسب بودجه قراردادهایی با اسپانسر‌هایی نظیر هواپیمایی امارات و نایک نیز به امضا رسید.


**********************************************
درباره استادیوم
 طراحی توسط شرکت «Hok» که طراحی ویمبلی و استادیوم‌های زیادی در آمریکای شمالی و اروپا داشته است.

 استادیوم امارات در شمال لندن قرار دارد.

 450 دستگاه خودپرداز و دو صفحه نمایش بزرگ با مساحت 72 متر مربع در آن بکار رفته است.

 داری 130 دوربین مدار بسته است.

 شرکت غذایی delaware north در 250 محل توانایی پاسخ‌دهی به 100 هزار سفارش غذا و نوشیدنی دارد!

 دارای 2000درب- 100 ردیف پله- 13 بالا بر،5 پله برقی و 41 جایگاه دوربین و 1270 سرویس بهداشتی (برای 60 هزار نفر!) است.

 گنجایش آ ن 60 هزار نفر است که به شرح زیر طبقه بندی شده است:

 طبقه بالا 26500 نفر و طبقه پایین 24200 نفر فروش بلیت با قیمتی بین 13 تا 95 پوند.

 طبقه میانی (club level 7100) صندلی که بلیت آن سالانه و به قیمت 2500 تا 47500 پوند فروخته می‌شود و دارنده بلیت می‌تواند تمامی بازی‌های خانگی آرسنال در لیگ برتر F A cup و لیگ قهرمانان و carlingcup را ببیند. در بالای این قسمت150 اتاقک که هر یک 10 تا 15 صندلی دارد مجموعا 2200 صندلی به نام box level بصورت سالانه و در اختیار قشر خاصی است (65000 پوند) به جز لیگ قهرمانان و carlingcup

 Diamond box جایگاه 168 نفری که بلیت آن با25 هزار پوند پیش پرداخت و 25 هزار پوند برای هر سال به فروش می‌رود این قسمت دارای امکاناتی مثل رستوران و کافه تریای مخصوص – پارکینگ- اتاق نشیمن – خدمتکار و همچنین سفرهای خارج از خانه در هواپیمای بازیکنان و... است.




نوع مطلب : تاریخچه و معرفی استادیوم های فوتبال جهان، 
برچسب ها : تاریخچه ورزشگاه امارات، تاریخچه استادیوم امارات، تاریخچه ورزشگاه امارات آرسنال، تاریخچه ورزشگاه آرسنال (امارات)، Emirates Stadium، هزینه ساخت و طراح و شروع ساخت ورزشگاه امارات، رکورد تماشاگر و گنجایش و ابعاد زمین ورزشگاه امارات (آرسنال)،
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 22 مرداد 1394 :: نویسنده : مسیح عباسی       
نام کامل    ورزشگاه شهر منچستر(اتحاد)
محل        منچستر،انگلستان

شروع ساخت ۱۲ دسامبر ۱۹۹۹
تأسیس ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۲ (ورزشگاه)
۱۰ آگوست ۲۰۰۳ (فوتبال)
توسعه یافتن ۲۰۰۲-۲۰۰۳

مالک         شورای شهر منچستر
گرداننده باشگاه فوتبال منچستر سیتی
  استفاده‌کننده          باشگاه فوتبال منچستر سیتی

هزینه ساخت 112 میلیون پوند (استادیوم ورزشی)
۲۲ میلیون پوند (تبدیل به ورزشگاه فوتبال)
۲۰ میلیون پوند (آماده‌سازی برای فوتبال)
طراح موسسه آروپ
مهندس ساختمان مهندسین موسسه آروپ

ظرفیت 41,000 – بازی های مشترک المنافع(2002)
46,708 – فوتبال داخلی(لیگ)
45,500 – بازی های اروپایی
60,000 – کنسرت های موسیقی

رکورد تماشاگر    47,435 – منچستر سیتی 3–2 QPR لیگ برتر انگلیس 13 می 2012
گنجایش 46,708 نفر (فوتبال)
ابعاد زمین         68×105 متر
سطح       چمن

City of Manchester Stadium East Stand.jpg

**********************************************
ورزشگاه شهر منچستر در منچستر انگلستان، که به دلایل اسپانسری، به ورزشگاه اتحاد نیز معروف است،ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال منچستر سیتی می‌باشد. به دلیل فعالیت‌های ساخت و توسعه، در فصل ۲۰۱۴/۲۰۱۵، ظرفیت ورزشگاه به 46,708 نفر کاهش یافته است. از اوت ۲۰۱۵، ظرفیت آن به 62,000 نفر افزایش پیدا خواهد کرد و این ورزشگاه به دومین ورزشگاه بزرگ فوتبال در انگلستان و نهمین ورزشگاه بزرگ در بریتانیا تبدیل خواهد شد.

منطقه شهرک ورزشی، با یک ورزشگاه بزرگ‌تر، به عنوان میدان ورزشی اصلی شهر منچستر در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ در نظر گرفته شده بود، اما در نهایت منچستر به عنوان شهر میزبان برگزیده نشد. در پیشنهاد مربوط به بازی‌های مشترک‌المنافع ۲۰۰۲، ظرفیت ورزشگاه ۳۸۰۰۰ نفر طراحی شد و قرار بود بعدا به ۴۸۰۰۰ نفر افزایش یابد. شرکت ساخت‌وساز جان لینینگ با بودجه ۱۱۲ میلیون پوند، وظیفه ساخت این ورزشگاه را به عهده گرفت و طراحی و مهندسی آن به دست آروپ صورت گرفت. این طراحی شامل یک سقف بسیار زیبای کابل مانند بوده که به وسیله ۱۲ تیر خارجی و کابل‌های متصل، معلق شده است.

برای تضمین استفاده بعدی از این ورزشگاه پس از بازی‌های مشترک‌المنافع، باشگاه ورزشی منچستر سیتی در سال ۱۹۹۸ با شورای شهر منچستر به توافق رسید تا این ورزشگاه به جای ورزشگاه ماین رود، به ورزشگاه خانگی این تیم تبدیل شود. تبدیل یک زمین دو و میدانی به یک ورزشگاه فوتبال، ۲۲ میلیون پوند برای شورا و ۲۰ میلیون پوند برای باشگاه منچستر سیتی هزینه داشت. باشگاه در تابستان ۲۰۰۳ به خانه جدید خود نقل مکان کرد.

علاوه بر بازی‌ها، این ورزشگاه میزبان فینال جام یوفا ۲۰۰۸، بازی‌های بین‌المللی تیم ملی فوتبال انگلستان بازی‌های راگبی ۱۳ نفره، مسابقات جهانی بوکس و کنسرت‌های موسیقی بوده است، و در آینده میزبان جام جهانی راگبی ۲۰۱۵ خواهد بود.

در مارس ۲۰۱۴، کار توسعه سقف جنوبی آغاز شد و بخش تخریب آن در طول تابستان به انجام رسید تا سایر اقدامات در طول فصل صورت گیرند. این ساخت و ساز تا آغاز فصل ۲۰۱۵/۲۰۱۶ به پایان خواهد رسید و ظرفیت ورزشگاه به 55,000 افزایش خواهد یافت. این توسعه با تکمیل پردیس اتحاد، دانشکده فرک شش کونل، و مرکز اجتماع مصادف خواهد بود که هزینه بخشی از آن را باشگاه منچستر سیتی تامین می‌کند.


**********************************************
تاریخچه
زمینه
برنامه‌های ساخت یک ورزشگاه جدید در شهر منچستر به سال ۱۹۸۹ و تصمیم به میزبانی بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ باز می‌گردد. شورای شهر منچستر، درخواست ساخت یک ورزشگاه ۸۰۰۰۰ نفری را در منطقه گرینفیلد در جنوب منچستر ارسال کرد. منچستر شکست خورد و میزبانی به آتلانتا رسید. ۴ سال بعد، شورای شهر، میزبانی بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ را درخواست کردند و طی آن، منطقه ۱٫۶ کیلومتری برانفیلد را در نظر گرفتند که مالکی نداشت و محل معدن زغال‌سنگ بردفورد بود. تغییر تمرکز شورا تحت تاثیر مصوبه نوظهور دولت مبنی بر نوسازی شهرها قرار داشت، که تخصیص بودجه‌ای مناسب را برای این پروژه تضمین می‌کرد؛ در سال ۱۹۹۲، دولت وارد خرید و پاک‌سازی این منطقه شد.

در فوریه سال ۱۹۹۳، شورای شهر درخواست یک ورزشگاه ۸۰۰۰۰ دیگری را ارسال کرد، که طرح آن توسط موسسه آروپ ارائه شد، شرکتی که در انتخاب این مکان کمک نموده بود. در ۲۳ سپتامبر سال ۱۹۹۳، میزبانی این مسابقات به سیدنی رسید، اما در سال بعد، منچستر ساخت ورزشگاهی مشابه برای کمیسیون هزاره را به نام «ورزشگاه هزاره» ارائه داد، که دوباره این طرح رد شد. شورای مصمم شهر منچستر، بار دیگر میزبانی بازی‌های مشترک‌المنافع ۲۰۰۲ را پیشنهاد کردند، آن‌ها در این پیشنهاد طرح‌های درخواست المپیک ۲۰۰۰ را ارائه دادند، که با موفقیت روبه‌رو شد. این سال ۱۹۹۶، این ورزشگاه برای به دست آوردن بودجه ورزشگاه ملی، با ورزشگاه ومبلی در رقابت بود که نهایتا ومبلی به عنوان ورزشگاه ملی انگلستان انتخاب و از نو بازسازی شد.

بعد از موفقیت ورزشی آن در بازی‌های مشترک‌المنافع، برخی ورزشکاران معروف مانند جاناتان ادواردز و سباستین کو از تبدیل این ورزشگاه به ورزشگاهی فوتبالی انتقاد کردند، زیرا بریتانیا هنوز فاقد برنامه‌هایی برای یک زمین ورزشی بزرگ بود، همچنین امید ایجاد امکانات دو میدانی در ومبلی نو قطع شده بود. آروپ پیشنهاد توسعه هر دوی این ورزشگاه‌ها با بودجه را تایید کرد و در نهایت منچستر قادر شد با به کار گیری سکوی متحرک، میزبانی مسابقات ورزشی بزرگ را نیز به عهده گیرد.

شورای شهر منچستر، برای دادن قابلیت مالی طولانی مدت به ورزشگاه، موافقت کرد که در تبدیل یک زمین دو و میدانی به یک ورزشگاه فوتبال، سرمایه‌گذاری کند. ورزش انگلستان انتظار داشت که شورای شهر و باشگاه منچستر سیتی، ۵۰ میلیون مورد نیاز را برای تبدیل ورزشگاه به یک ورزشگاه دو و میدانی و زمین فوتبال با سکوی متحرک، تامین کنند. اما، شورای شهر پول کافی برای پرداخت هزینه سکوی متحرک را نداشت و باشگاه منچستر سیتی نیز تمایل چندانی نسبت به این طرح نشان نمی‌داد. معماران آروپ اعتقاد داشتند که تاریخ نشان می‌دهد یک زمین دو و میدانی به ندرت مورد استفاده قرار گرفته، و اغلب در کنار فوتبال کارایی چندانی ندارد (مثال ذکر شده، ورزشگاه دل آلپی و ورزشگاه المپیک مونیخ است، هم باشگاه فوتبال یوونتوس و هم باشگاه فوتبال بایرن مونیخ در کمتر از ۴۰ سال، مجبور به تغییر ورزشگاه خود شدند)


**********************************************
بازی‌های مشترک‌المنافع ۲۰۰۲
ورزشگاه در دسامبر سال ۱۹۹۹ و به دستور تونی بلر، نخست‌وزیر وقت بریتانیا بنا نهاده شد، و ساخت آن در ژانویه ۲۰۰۰ آغاز گشت. موسسه آروپ کار طراحی آن را انجام داد و ساخت آن به دست شرکت ساخت‌وساز جان لینینگ صورت گرفت. هزینه کل ساخت تقریبا ۱۱۲ میلیون پوند بود، که ۷۷ میلیون پوند آن را شورای ورزش انگلستان و بقیه آن را شورای شهر منچستر پرداخت کرد. در بازی‌های مشترک‌االمنافع این ورزشگاه دارای یک سکوی پایینی در سه طرف مسیر ورزشگاران و یک سکوی بالایی در دو طرف آن بود، و در انتهای شمالی یک جایگاه موقت نیز وجود داشت، این صندلی‌ها ظرفیت ۳۸ هزار نفر را تامین می‌کردند، که در نهایت با نصب صندلی‌های موقت اضافی در شرق و جنوب ظرفیت ورزشگاه به ۴۱ هزار نفر رسید.

اولین رویداد ورزشی اتفاق افتاده در این ورزشگاه، افتتاحیه بازی‌های مشترک‌المنافع ۲۰۰۲ در ۲۵ ژوئیه سال ۲۰۰۲ بود. در میان مقامات حاضر در ورزشگاه، ملکه الیزابت دوم قرار داشت که با بیان یک سخنرانی، شروع بازی‌ها را اعلام کرد. در مدت ۱۰ روز، این ورزشگاه میزبان رویدادهای ورزشی مختلف و بازی‌های راگبی ۷ نفره بود. در این ورزشگاه ۴ رکورد در بازی‌های مشترک‌المنافع جابجا شد، که از جمله آن‌ها می‌توان به پرش سه‌گام و دو ۵۰۰۰ متر بانوان اشاره کرد.


**********************************************
تبدیل ورزشگاه
مسیر دو و میدانی اطراف ورزشگاه حذف شد و به عهده سایر ورزشگاه‌ها قرار گرفت، و سطح زمین چمن داخلی پایین‌تر رفت تا سکوهای بیشتری در اطراف آن ساخته شود. دو جایگاه موقتی که در مجموع ظرفیت ۱۶ هزار نفر را دارا بودند، برچیده و با یک ساختار دائمی مشابه طراحی قسمت موجود در جنوب ورزشگاه جایگزین شدند. این ماموریت تقریبا یک سال طول کشید و در نهایت ۲۳۰۰۰ صندلی به ورزشگاه افزوده شد. باشگاه منچستر سیتی درست قبل از شروع لیگ برتر فوتبال انگلستان ۰۴–۲۰۰۳ به این مکان منتقل شد. هزینه این تغییرات بیش از ۴۰ میلیون پوند بود، که با تغییر مسیر دو و میدانی، زمین فوتبال و صندلی‌ها همراه بود و شورای شهر منچستر ۲۲ میلیون آن را تقبل کرد؛ ساخت بارها، رستوران‌ها و ایجاد امکانات تفریحی در مجموع سبب شد تا باشگاه منچستر سیتی نیز ۲۰ میلیون پوند هزینه کند. بازی موجب به دست آمدن سودی مازاد شد و ورزش انگلستان موافقت کرد که برای تغییر ورزشگاه به ورزشگاه کنونی، با ۶۰۰۰ صندلی بیشتر سرمایه‌گذاری کند، که هزینه آن نیز ۳٫۵ میلیون پوند بود.


**********************************************
اولین‌های ورزشگاه
اولین بازی فوتبال عمومی برگزار شده در این ورزشگاه، یک بازی دوستانه بین منچستر سیتی و بارسلونا بود که در ۱۰ اوت سال ۲۰۰۳ برگزار شد. منچستر سیتی این بازی را با نتیجه ۲ به ۱ برد و نیکولا آنلکا اولین گل را در این ورزشگاه به ثمر رساند.

اولین بازی رسمی نیز چهار روز بعد، و در سری مسابقات جام یوفا 2002-03، بین منچستر سیتی و تیمی از لیگ برتر ولز به نام نیوسنتز برگزار شد. این بازی را نیز سیتی با نتیجه ۵-۰ به سود خود به پایان برد و اولین گل رسمی را تروور سینکلر به ثمر رساند.به دلیل اینکه اولین بازی منچستر سیتی در لیگ برتر، در خانه حریف بود، اولین بازی خانگی لیگ برتری در این ورزشگاه در ۲۳ اوت برگزار شد و در آن بازی سیتی با تیم پرتسموث به تساوی ۱-۱ رسید، و اولین گل لیگ برتری این ورزشگاه را پاکوبو ایگبنی به ثمر رساند.

تا به امروز، رکورد حضور در ورزشگاه، به بازی خانگی سیتی با باشگاه فوتبال کویینز پارک رنجرز باز می‌گردد، که در 13 می 2012، میزبان 47,435 تماشاگر بود. این فصل همچنین شاهد جابجا شدن رکورد پیروزی در لیگ برتر انگلستان بود و طی آن منچستر سیتی موفق شد در ۱۲ بازی خود، ۱۱ پیروزی کسب کند.


**********************************************
معماری
زمانی که شورای شهر منچستر در مسیر توسعه برنامه‌ریزی می‌کرد، تصمیم به ساخت یک سازه مستحکم برجسته گرفته شد که نمادی از احیای منطقه صنعتی معدن زغال‌سنگ برندفورد بود، تا در ورزشگاهی باز، نمایی خوب ایجاد کند. موسسه آروپ ورزشگاه را به گونه‌ای طراحی کرد که فضایی صمیمی و پرشور، و در عین حال تهدیدآمیز و گلادیاتوری داشته باشد، و روحیه اصلی باشگاه منچستر سیتی را تداعی کند؛ و با وجود سطحی در حدود ۶ متر پایین‌تر از زمین، میدان‌های گلادیاتوری رومی و آمفی‌تئاترها را یادآور باشد.

یک سقف چنبره‌شکل بر روی استادیوم قرار گرفته است که وسیله به سیستم شبکه کابل‌های تنیده‌شده نگه داشته می‌شود و این موضوع برخلاف سقف خارجی ورزشگاه است که آن را تکیه‌گاه‌های طره‌ای و خرپایی نگه داشته‌اند. نقطه کانونی معماری ورزشگاه، سقف جاروبی و تیرهای کمکی آن می‌باشد که از کاسه بتونی است. کابل دانه زنجیری در اطراف محیط داخلی سقف قرار گرفته، و به وسیله کابل‌های پیش‌نگه‌دار به تیرها بسته شده است. کابل‌های پس‌نگه‌دار و رابط‌های گوش تیرها به زمین وصل شده‌اند و به استحکام سازه کمک می‌کنند.

کابل‌ها به دوازده تیر متصل شده‌اند که همراه با رفترها و پورلین‌ها استحکام بیشتری را برای ورزشگاه به ارمغان می‌آورند. به دلیل زیبایی ظاهری، تیرها دوتایی هستند و ارتفاعشان به ۷۵ متر می‌رسد. دست‌رسی به ردیف‌های بالایی صندلی‌ها به وسیله هشت پلکان دایره‌ای امکان‌پذیر است که دارای سقف‌های مخروطی می‌باشند. آن مسیرها مشابه پله‌های مارپیچی می‌باشند که پیرامون ۸ عدد از ۱۲ تیر ساخته شده و تا سقف ادامه یافته‌اند.

سقف جایگاه‌های جنوبی، شرقی و غربی که برای پیکره‌بندی ورزشی استادیوم طراحی شده بود، به وسیله سیستم شبکه کابلی حفظ می‌شد. جایگاه موقت قرار گرفته در انتهای شمالی در اطراف تیرها ساخته شده بود و کابل‌هایی را که در نهایت سقف جایگاه شمالی فعلی را مستحکم می‌کردند، به زمین متصل می‌کرد. بعد ار بازی مسیر دو و میدانی خارج می‌شد. سکوی موقتی که در انتهای شمالی قرار داشت، حذف شد و جایگاه شمالی و ردیف پایینی صندلی‌ها بر روی یک خاکبرداری آماده قرار گرفت. جایگاه شمالی با افزودن رفترها پرلین‌ها و روکش تکمیل شد. این تغییر حدودا یک سال به طول انجامید و ظرفیت ورزشگاه را تا ۱۰۰۰۰ صندلی افزایش داد.

این ورزشگاه در زیرزمین جایگاه غربی، دارای امکاناتی برای بازی‌کنان و مقامات برگزاری مسابقه بود، همچنین آشپزخانه‌ای داشت که در روز مسابقه ۶۰۰۰ غذا آماده می‌کرد، به علاوه دارای اتاق مطبوعات، بخش قرارگیری کارکنان و یک سلول زندان بود. به جز امکانات پذیرایی، آشپزخانه‌ها، ادارات، و محل‌های اجتماع به دست گروه طراحی کی‌اس‌اس برنامه‌ریزی شده بود، و شامل نصب کابل‌های ارتباطات و سیستم کنترل دست‌رسی اتوماتیک می‌شد. این ورزشگاه نیز دارای امکانات کنفرانسی است و در جشن‌های ازدواج نیز به کار می‌رود.

برای ایجاد چمن بهینه در ورزشگاه، سقف به‌گونه‌ای طراحی شده بود که با استفاده از یک باند ده‌متری پلی‌کربنات در اطرافش، میزان دریافت نور خورشید را به حداکثر می‌رساند و گوشه‌های ورزشگاه دیوارهای سوراخ‌داری داشتند. برای ایجاد شرایط بهینه رشد چمن، سیستم آب‌یاری و گرمایش زیرزمینی تعبیه شده بود.


**********************************************
نام‌ها
شورای شهر منچستر، قبل از آغاز ساخت این ورزشگاه در دسامبر سال ۱۹۹۹، نام آن را ورزشگاه شهر منچستر گذاشت، اما تعدادی نام معادل نیز دارد. ورزشگاه شهر منچستر را به طور خلاصه با CoMS نشان می‌دهند. استلند به منطقه ورزشگاه و خود آن اشاره دارد، که همانند شهرک ورزشی به کل آن اشاره می‌کند ولی نسبت به شهرک ورزشی کاربردش کمتر است. در اکتبر ۲۰۱۰، مالک جدید باشگاه ورزشی، برای ۲۵۰ سال، ورزشگاه را از شورای شهر اجاره کرد و در قبال افزایش میزان اجاره، حقوق نام‌گذاری را به دست آورد. در ژوئیه سال ۲۰۱۱، نام ورزشگاه به «اتحاد» تغییر یافت، این نام مربوط به اسپانسر ده‌ساله باشگاه یعنی هواپیمایی اتحاد است. این موافقت شامل نام ورزشگاه نیز می‌شود، و به مدت ده سال آن را در اختیار اسپانسر تیم قرار می‌دهد و شامل نقشه‌های نقل مکان آکادمی جوانان باشگاه و امکانات تمرینی به پردیس اتحاد می‌باشد، این توسعه در مجاورت ورزشگاه صورت خواهد گرفت.


**********************************************
ورزشگاه
در ورود به جای استفاده از درهای گردان سنتی، از کارت هوشمند بدون تماس استفاده می‌شود. این سیستم قادر است با استفاده از تمامی ورودی‌ها در هر دقیقه ۱۲۰۰ نفر را وارد ورزشگاه کند. یک تونل خدمات در زیر ورزشگاه، امکان ورود مستقیم ماشین‌های اورژانسی و اتوبوس برون شهری تیم مهمان را به درون ورزشگاه فراهم می‌کند. در داخل ورزشگاه، تماشاگران به ۶ رستوران، دست‌رسی دارد، دو عدد از آن‌ها به زمین فوتبال دید دارند و در بالای ردیف دوم صندلی‌های جایگاه‌های شمال، غرب و شرق، ۷۰ جایگاه ویژه وجود دارد.

داخل ورزشگاه شبیه یک کاسه بیضوی است که در اطراف دارای سه طبقه صندلی و در هر انتها دو طبقه صندلی می‌باشد. با این‌که صندلی‌ها متوالی‌اند، هر قسمت از ورزشگاه با الگوی زمین‌های فوتبال سنتی نام‌گذاری شده است. در ابتدا، تمام قسمت‌ها با توجه به جهت قطب‌نما نام‌گذاری شده بودند (جایگاه شمالی و جایگاه جنوبی برای دو انتها، جایگاه غربی و جایگاه شرقی برای اطراف). در فوریه ۲۰۰۴، در طی یک نظر سنجی از هواداران، نام جایگاه غربی به جایگاه کالین بل (بازی‌کن سابق منچستر سیتی) تغییر یافت. نام جایگاه جنوبی نیز به کلید ۱۰۳ تغییر یافت، که دلیل آن، اسپانسر باشگاه در سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ بود، اگرچه هواداران آن را نادیده گرفتند. بخشی از جایگاه شمالی به عنوان جایگاه خانواده تعیین شده بود، که خانواده‌های دارای فرزند را در خود جای می‌داد، ولی از فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱، کل جایگاه جنوبی به خانواده‌ها اختصاص یافت. جایگاه شرقی به طور غیر رسمی و در میان هواداران به جایگاه کیپاکس نیز معروف است که به جایگاه مربوطه در ورزشگاه مین رود اشاره دارد. هواداران تیم میهمان در بخش‌هایی از جایگاه جنوبی قرار می‌گیرند.

این ورزشگاه دارای زمین فوتبالی به ابعاد استاندارد یوفا می‌باشد که عبارتست از ۸۹۳۲ متر مربع یا 116x77 متر که سطح آن از چم مصنوعی ساخته شده توسط دسو گرس‌مستر پوشیده شده است. مناطق بدون صندلی در هر گوشه زمین دارای هواکش‌های متحرکی می‌باشند که امکان تهویه زمین ورزشی را فراهم می‌کنند. این زمین فوتبال به عنوان یکی از بهترین زمین‌های فوتبال انگلستان شناخته می‌شود و در ۹ فصل اخیر، پنج بار نامزد بهترین زمین چمن لیگ برتر شده است، و سال ۲۰۱۰-۲۰۱۱، به علاوه چند جایزه دیگر، برنده آن جایزه نیز شد.


**********************************************
شهرک ورزشی
ورزشگاه اتحاد، ساختمان محوری شهرک ورزشی منچستر می‌باشد، که به جز آن، چند سالن ورزشی دیگر نیز دارد. در مجاورت ورزشگاه، زمین چمن محلی منچستر قرار دارد که در بازی‌های مشترک‌المنافع سال ۲۰۰۲، به عنوان مسیر دو و میدانی تمرینی مورد استفاده قرار می‌گرفت، و اکنون دارای ظرفیت ۶۱۷۸ نفر می‌باشد که از آن برای آزمون‌های ورزشی ملی استفاده می‌شود و تیم دوم منچستر سیتی نیز در آن زمین بازی می‌کند. ولودروم منچستر و مرکز اسکواش در نزدیکی ورزشگاه قرار دارند. در سپتامبر سال ۲۰۰۶، شهر منچستر مجوز ساخت یک توربین بادی ۸۵ متری را در این منطقه به دست آورد. این توربین که توسط نورمن فاستر طراحی شده بود، قابلیت تامین برق ورزشگاه و خانه‌هایاطراف آن را داشت، ولی نگرانی از یخ جمع‌شده بر روی تیغه‌هایش، سبب متوقف شدن این طرح شد. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹، مجسمه B از Bang، اثر توماس هیثرویک، در روبه‌روی ورزشگاه قرار گرفت. این مجسمه که برای جشن افتتاحیه بازی‌های مشترک‌المنافع ساخته شده است، بلندترین مجسمه بریتانیا می‌باشد. در سال ۲۰۰۹، مشکلات مجسمه سبب برچیده شدن آن گشت. در ژانویه سال ۲۰۰۷، اعلام شد که اولین سوپر کازینو در شهرک ورزشی ساخته خواهد شد، اما به دلیل عدم صدور اجازه از سوی وزیر فرهنگ، رسانه و ورزش این طرح نیز لغو شد.


**********************************************
پذیرش
بازی‌های مشترک المنافع ۲۰۰۲ یک موفقیت بزرگ به حساب می‌آمد و ورزشگاه به دلیل جو و طراحی زیبای خود، مورد تحسین قرار گرفت. طراحی این ورزشگاه جوایز متعددی را به دست آورد که از جمله آن‌ها می‌توان به جایزه طراحی شامل موسسه سلطنتی معماران بریتانیایی در سال ۲۰۰۴ برای طراحی شامل این سازه و جایزه ویژه ساختمانی موسسه مهندسین سازه در سال ۲۰۰۳ اشاره کرد.

پذیرش هواداران منچستر سیتی با برخی نظرات درباره انتقال از مین رود متضاد بود، این ورزشگاه به داشتن یکی از زمین‌های پرهیاهوی انگلستان معروف بوده، درحالی که برخی دیگر خواهان انتقال به ورزشگاهی بزرگتر و بازگشت به شرق منچستر و جایی که باشگاه در آن‌جا ساخته شده است، بودند. امروزه باشگاه در هر فصل دارای بیش از ۳۳۰۰۰ دارنده بلیط می‌باشد که این مقدار از حداکثر ظرفیت مین رود بیشتر است.

یک نظر سنجی در سال ۲۰۰۷ از هواداران نشان می‌دهد که این ورزشگاه بعد از ورزشگاه امارات، در لیگ برتر دارای دومین دید خوب از سکوها می‌باشد. هواداران مخالف، به طور عمومی نظرات مثبتی را داده‌اند، و در سال ۲۰۰۵، CoMS بعد از الد ترافورد در یک رای‌گیری دومین ورزشگاه محبوب بریتانیا شد. در سال ۲۰۱۰، ورزشگاه شهر منچستر، بعد از ورزشگاه‌های الد ترافورد و آنفیلد بیشترین تماشاگر خارجی را داشت.

این ورزشگاه در سال‌های اخیر خود از داشتن جوی فقیر رنج می‌برد، این مشکلی است که در ورزشگاه‌های جدید در مقایسه با ورزشگاه‌های قدیمی مانند مین رود به چشم می‌خورد. در نظرسنجی سال ۲۰۰۷، تماشاگران جو این ورزشگاه را از آخر دومین ورزشگاه برشمردند، اما از آن زمان تا کنون جو ورزشگاه بهبود یافته است.


**********************************************
توسعه‌های اخیر
این ورزشگاه در مالکیت شورای شهر منچستر بوده و باشگاه منچستر سیتی آن را اجاره نموده است. تغییر مالک باشگاه در سال ۲۰۰۸ سبب شد این باشگاه به یکی از ثروتمندترین باشگاه‌های جهان تبدیل شود، و این پیشنهاد مطرح شد که باشگاه قادر خواهد بود ورزشگاه را خریداری کند. در مارس سال ۲۰۱۰ منچستر سیتی قراردادی را با شورای شهر امضا کرد که طبق آن امکان توسعه دوباره ورزشگاه با هزینه ۱ میلیون پوند و به دست رافائل وینیولی فراهم می‌شد.

در طول تعطیلات فصل سال ۲۰۱۰، زمین فوتبال و امکانات پذیرایی ورزشگاه بازسازی شدند، و یک میلیون پوند سرمایه برای سطح زمین هزینه شد لذا اکنون برگزاری کنسرت‌ها و سایر رویدادها بدون هیچ خسارتی امکان‌پذیر است. باشگاه منچستر سیتی بار دیگر پیرامون اجاره ورزشگاه با شورا شهر مذاکره کرد و به این نتیجه رسید که سالانه مبلغ ثابت ۳ میلیون پوند را پرداخت کند که قبلا تنها نیمی از درآمد حاصل از فروش بلیط را که بیش از ۳۵۰۰۰ بلیط بود به شورا می‌پرداخت. این قرارداد جدید به عنوان بخشی از بازبینی ۵ ساله اجاره اصلی صورت گرفت، و در مجموع سبب افزایش سالانه یک میلیون پوند در درآمدهای شورا از ورزشگاه شد.

در ژوئیه سال ۲۰۱۱، نام ورزشگاه با توجه به اسپانسری هواپیمایی اتحاد به ورزشگاه اتحاد تغییر یافت. برنامه‌های توسعه پردیس اتحاد در مجاورت ورزشگاه در اواسط سپتامبر ۲۰۱۱ مطرح شد. در عوض، باشگاه قول داد که یک مجتمع ورزشی جدید را در شرق منچستر بسازد که شامل یک مدرسه جدید، ۶ دانشکده و مرکز اجتماع بود. این باشگاه عکس‌هایی از آکادمی جوانان و امکانات تمرینی انتشار کرد که شامل یک مینی استادیوم ۷۰۰۰ نفره در مجاورت محل شهرک ورزشی بود. به نظر می‌رسد هواپیمایی اتحاد رقابت را از فورستال و سرمایه‌گذاری آبار برده است تا حق نام‌گذاری ورزشگاه را به دست آورد.

در این فصل و فصل گذشته، ورزشگاه تمام ۳۶۰۰۰ بلیط میزبانی فصل خود را به فرش رسانده است و توسعه‌های بعدی در راه‌اند. در ابتدا، جایگاه جنوبی با افزودن سومین ردیف در حال توسعه است تا ظرفیت کلی ورزشگاه را به ۵۴۰۰۰ صندلی برساند؛ ساخت‌وساز ار آوریل ۲۰۱۴ آغاز شده و قرار است تا تابستان ۲۰۱۵ به پایان رسد. فاز دوم، یعنی افزودن ردیف سوم به جایگاه شمالی و همچنین در صورت امکان فراهم کردن ردیف‌های صندلی کنار زمین فوتبال، ظرفیت کلی ورزشگاه را به ۶۲۱۷۰ نفر خواهد رساند، این طرح در همان زمان به تصویب رسید و می‌تواند بعد از پایان جام جهانی راگبی در سپتامبر ۲۰۱۵ آغاز شود.


**********************************************
حمل‌ونقل
این ورزشگاه در ۲٫۵ کیلومتری مرکز شهر منچستر و به سمت شرق آن قرار دارد. ایستگاه راه آهن پیکادلی منچستر که به خط اصلی قطارهای فرودگاه منچستر، لندن، بیرمنگام و ادینبرو متصل می‌شود، یک مسیر ۳۰ دقیقه‌ای با پای پیاده است که به وسیله تابلوهای نزدیک زمین نشان داده شده است. همچنین ایستگاه پیکادلی دارای یک واگن برقی خط مترو است؛ از طریق این خط، شرق منچستر به اشتون آندر لاین متصل می‌شود که به ورزشگاه و پردیس اتحاد خدمات رسانی می‌کند، در روزهای مسابقه نیز تعداد قطارها دو برابر می‌شود. ایستگاه مترو پردیس اتحاد که نزدیک مسیر جو مرکر است، در فوریه ۲۰۱۳ گشایش یافت، و در روزهای بازی، چندین هزار تماشاگر را به سمت ورزشگاه هدایت می‌کند؛ تماشاگرانی که با واگن از مرکز شهر منچستر به دیدن بازی می‌آیند می‌توانند در باغ‌های پیکادلی از خدمات استفاده کنند، که تقریبا ۱۰ دقیقه به طول می‌انجامد.

چندین خط اتوبوس از مرکز شهر و تمام مسیرهای دیگر در نزدیکی یا خود شهرک ورزشی ایستگاه دارند. در روزهای برگزاری بازی و یا سایر رویدادهای ورزشی برخی خطوط اتوبوس ویژه از مرکز شهر به ورزشگاه خدمات رسانی می‌کنند. این منطقه دارای ۲۰۰۰ پارکینگ است، و در اطراف آن ۸۰۰۰ جای پارک برای کسب‌وکارهای محلی و مدارس وجود دارد.


**********************************************
سایر استفاده‌ها
طبق اجاره‌نامه، این ورزشگاه قادر است میزبان رویدادهای غیر فوتبالی مانند برگزاری کنسرت‌ها، مسابقات بوکس و راگبی باشد، که حق امتیاز آن در اختیار باشگاه منچستر سیتی است. منچستر سیتی در سال ۲۰۰۲، گواهی دائمی برگزاری رویدادهای غیر ورزشی را در ورزشگاه به دست آورد.


**********************************************
کنسرت‌ها
خارج از فصل بازی‌ها، ورزشگاه میزبان کنسرت‌های گاه‌به‌گاه می‌باشد، و یکی از سالن‌های موسیقی بزرگ بریتانیا تلقی می‌شود، و حداکثر ظرفیت ۶۰۰۰۰ نفر را برای اجراها دارد. قبل از ساخت ومبلی نو، این ورزشگاه بزرگ‌ترین سالن کنسرت بریتانیا بود.

رد هات چیلی پیرز، با حمایت جیمز براون، اولین کنسرت را در سال ۲۰۰۴ اجرا کرد. کنسرت اوئیسیز در زمین بر روی دی‌وی‌دی ضبط شده است، که عنوان آن "پادشاه! از سرعت من مکاه"، بود و کنسرت این گروه در سال ۲۰۰۵، رکورد ۶۰۰۰۰ تماشاچی را برجای گذاشت. گروه موسیقی تیک دت، در سال ۲۰۰۶، اجرایی را در این ورزشگاه بر روی دی‌وی‌دی ارائه کرد. هنرمندان فراوان دیگری نیز در این ورزشگاه اجرا داشته‌اند.

کنسرت‌ها و بازی‌های بوکس برای زمین چمن هزینه آور است. در سال ۲۰۰۸، نوسازی آخر فصل و آغاز سریع فصل بعدی موجب شد که زمین چمن، آماده اولین بازی خانگی نباشد، درنتیجه باشگاه مجبور شد اولین بازی خود در لیگ اروپا را در ورزشگاه اختصاصی باشگاه فوتبال بارنزلی یعنی اوئاکول انجام دهد.

در ماه مه ۲۰۱۰، باشگاه بر روی چمنی نو سرمایه‌گذاری کرد و در کنسرت‌ها تابستانی در سال ۲۰۱۱ آغاز شد و گروه تیک دت ۸ شب در آن کنسرت اجرا کرد و در مجموع تقریبا ۴۰۰۰۰۰ بلیط به فروش رسید.


**********************************************
دیگر رویدادهای فوتبالی
یوفا این ورزشگاه را جزو ورزشگاه‌های نخبه برگزیده، که علاوه بر بازی‌های خانگی میزبان چند بازی فوتبال اصلی شده است. این ورزشگاه در بازی تیم ملی فوتبال انگلستان و تیم ملی فوتبال ژاپن که در ۱ ژوئیه سال ۲۰۰۴ برگزار شد، به ۵۰امین ورزشگاهی تبدیل شد که میزبان بازی‌های ملی انگلستان بود. در سال ۲۰۰۵، این ورزشگاه میزبان جام قهرمانی بانوان اروپا بود، و رکورد حضور ۲۹۰۹۲ تماشاگر را به جای گذاشت. همچنین این ورزشگاه میزبان فینال جام یورو ۲۰۰۸ بود که در آن باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ، باشگاه فوتبال رنجرز را با نتیجه ۲-۰ شکست داد.

در مه سال ۲۰۱۱، این ورزشگاه میزبان لیگ فوتبال کنفرانس ملی انگلستان و بازی بین باشگاه فوتبال ای‌اف‌سی ویمبلدون و باشگاه فوتبال لوتون تاون بود. ویمبلدون در ضربات پنالتی موفق شد به لیگ فوتبال راه یابد. از این ورزشگاه برای بازی پلی‌آف استفاده شد زیرا فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۱ قرار بود در ۲۸ مه ۲۰۱۱ در ورزشگاه ومبلی برگزار شود؛ قوانین یوفا تصریح می‌کند که ورزشگاهی که قرار است برای فینال لیگ قهرمانان مورد استفاده قرار می‌گیرد نباید تا دو هفته قبل از بازی، میزبان بازی دیگری باشد.


**********************************************
سایر ورزش‌ها
در اکتبر سال ۲۰۰۴، این ورزشگاه میزبان بازی لیگ بین‌المللی راگبی ۱۳ نفره بین تیم ملی راگبی بریتانیای کبیر و تیم ملی راگبی استرالیا در سری مسابقات تری‌نیشنز بود که در مقابل ۴۰۰۰۰ تماشاگر برگزار شد. این ورزشگاه میزبان هفته جادویی در ۲۶ و ۲۷ مه ۲۰۱۲ بود. این یک رویداد لیگ راگبی ۱۵ نفره است که در آن تمام ۱۴ عضو مسابقات سوپر لیگ در یک آخر هفته با هم رقابت می‌کنند. بعد از ثبت رکورد تاریخی از حضور تماشاگر در سال ۲۰۱۲، ورزشگاه اتحاد برای میزبانی هفته جادویی فصل‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ نیز انتخاب شد.

این ورزشگاه در جام جهانی راگبی ۲۰۱۵، در ۱۰ اکتبر آن سال، میزبان بازی تیم ملی راگبی انگلستان و اروگوئه خواهد بود.

در ۲۴ مه ۲۰۰۸، ورزشگاه میزبان بازی‌های قهرمانی وزن فوق سبک بوکس بود، و در طی آن ریکی هاتون با خوان لازکانو مسابقه داد. این بازی در مقابل ۵۶۳۳۷ هوادار برگزار شد و رکورد تعداد تماشاگر بوکس بعد از جنگ جهانی دوم را شکست.




نوع مطلب : تاریخچه و معرفی استادیوم های فوتبال جهان، 
برچسب ها : تاریخچه ورزشگاه اتحاد، تاریخچه ورزشگاه شهر منچستر، تاریخچه ورزشگاه تیم فوتبال منچستر سیتی، Etihad Stadium یا City of Manchester Stadium، اطلاعات کامل ورزشگاه اتحاد(منچستر سیتی)، رکورد تماشاگر و گنجایش و ابعاد زمین ورزشگاه اتحاد(منچستر سیتی)، نام کامل و هزینه ساخت و طراح و مدت ساخت ورزشگاه اتحاد(منچستر سیتی)،
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 21 مرداد 1394 :: نویسنده : مسیح عباسی       
نام کامل      آنفیلد

موقعیت    لیورپول, مرسی ساید, انگلستان

تاریخ شروع ساخت     1884
           تاریخ افتتاح       1884

اورتون           
1884–1892
لیورپول        1892-...
مالک           باشگاه لیورپول
استفاده‌کننده           تیم لیورپول
سطح             چمن
تابلوی نتایج         دارد

رکورد تماشاگر     61,905 نفر  لیورپول-ولور همتون, 2 فوریه 1952
گنجایش      45,276 نفر
ابعاد زمین       68×101 متر

A two-tiered stand which has red seats, there are also white seats which spell out "L.F.C.. In front of the stand is a field of grass

**********************************************
آنفیلد(Anfield) نام ورزشگاه باشگاه لیورپول است. این ورزشگاه در سال ۱۸۸۴ ساخته شد که در آن زمان مالک این ورزشگاه اورتون بود که در سال ۱۸۹۲ به مالکیت لیورپول درآمد.


**********************************************
یادبودها
آنفیلد دارای دو دروازه ورودی است که این دروازه ها به احترام دو مربی بزرگ باشگاه، باب پیزلی و دیگری بیل شنکلی نامگذاری شده است . باب پیزلی موفق شد لیورپول را به سه قهرمانی در جام باشگاه های اروپا و ۶ قهرمانی در لیگ اول انگلستان در دو دهه ۷۰و ۸۰ برساند و بیل شنکلی که در دهه ۵۰ به یکباره تیم را از بحران خارج نمود وبه اوج موفقیت در دهه ۶۰ رساند.به روی سر در دروازه شنکلی جمله معروف هرگز تنها نخواهی رفت آورده شده که در مدخل ورودی این دروازه، بیرون ازفروشگاه باشگاه مجسمه ای از بیل شنکلی وجود دارد و همچنین در تونلی که بازیکنان به سوی میدان می روند، لوحی یادبود از بیل شنکلی است که این جملات به روی آن حک شده است : « این آنفیلد است یاد آور جوانانی که برای ما بازی می کردند و نیز یاد آور موقعیتی است که آن ها برای ما فراهم ساختند» .

یکی از معروفترین قسمت های آنفیلد، The Boot Room به شمار می آید به این خاطر که مربیان معروفی از جمله بیل شنکلی، باب پیزلی، فاگان و کنی داگلیش در این اتاق مدت ها به صرف چای و بحث راجع به تیم، نقشه کشیدن برای شکست رقبا و همچنین برنامه ریزی برای تیم می پرداختند . ضمناً لوح یادبودی برای زنده نگه داشتن خاطره کشته شدگان فاجعه ی هیلزبورو در این مکان وجود دارد که هواداران تیم و رقیب با گذاشتن گل، خاطرات آن واقعه تلخ را یاد آوری میکنند . در فاجعه هیلزبوروو ۹۶ نفر از هواداران لیورپول به علت ازدحام بیش از حد جمعیت کشته شدند .


**********************************************
جایگاه معروف کوپ
این جایگاه در جنوب غربی ورزشگاه قرار دارد وجایگاه پر شورترین هواداران در سراسر دنیاست .نام کوپ از کوههای Spion kop واقع در آفریقای جنوبی گرفته شده است که ارتش انگلستان در آنجا تلفات سنگینی را در جنگ بوئر دوم داد به همین خاطر بسیاری از تیم های انگلیسی جایگاهی به نام کوپ در ورزشگاه های خود به یاد کشته شدگان آن جنگ بوجود آردند مانند بلکپول، شفیلد یونایتد، ولور همپتون و چند تیم دیگر که از بین آنها جایگاه کوپ در ورزشگاه آنفیلد مشهورتر است .این جایگاه در سال ۱۹۰۶ ساخته شد . هواداران جایگاه کوپ حامیان اصلی باشگاه به حساب می آیند که نقش بسزایی در پیروزی های تیم به عهده دارند و نیز همواره به عنوان طرفداران باوفا ی باشگاه تلقی می شوند .این جایگاه در ابتدا می توانست در برگیرنده ۳۰۰۰۰ نفر شود اما برای امنیت تماشاگران گنجایش این جایگاه در سال ۱۹۷۵ ، ۲۲۰۰۰ نفر شد که در سال ۱۹۸۹ پس از رخ دادن فاجعه هیلزبورو تا حدی برای امنیت ورزشگاه، ظرفیت این جایگاه باز هم کاهش پیدا کرد . در سال ۱۹۹۴ جایگاه کوپ بازسازی شد و اکنون ظرفیت رایج آن ۱۲۴۰۹ نفر می باشد.هواداران کوپ شعار های مهیجی را در هنگام بازی زمزمه می کنند زمانی که لیورپول به طرف آن ها بازی می کنند، هواداران با سر دادن یک شعار قدیمی و محلی ( توپ را بچسبان به گل ) تیم را برای گلزنی تشویق می کنند .


**********************************************
جایگاه اصلی و زمینی برای گرم کردن بازیکنان ذخیره
این جایگاه در سال ۱۹۷۳ بازسازی شد و کمترین تغییر را تا به امروز داشته که گنجایش آن به ۱۲۲۷۷ نفر می رسد . در این قسمت بازیکنان ذخیره دو تیم نزدیک زمین مسابقه مستقر می شوند که زمینی کوچک نیز برای گرم کردن بازیکنان ذخیره وجود دارد .


**********************************************
جایگاه صد سالگی
این جایگاه در سال ۱۹۶۳ ساخته شد که قبلا به نام جایگاه جاده کملین معروف بود و گنجایش ۶۶۰۰ نفر را داشت . در دهه ۷۰ نقشه باشگاه این بود که تمام خانه های اطراف جاده کملیش را بخرد و با ویران کردن آن ها این جایگاه را گسترش دهد.در سال ۱۹۸۱ باشگاه تقریباً تمام خانه ها در این جاده را خرید اما نقشه گسترش جایگاه دقیقاً یک دهه به تأخیر افتاد زیرا آغای جان و خانم نورا میسون حاضر به فروش خانه خود نبودند تا اینکه سرانجام در سال ۱۹۹۰ خانه خود را ترک گفتند و کار توسعه جایگاه شروع شد که اکنون گنجایش این جایگاه به ۱۱۷۶۲ نفر رسیده است . در این جایگاه، مسئولان باشگاه و افراد برجسته فوتبال و نیز کارگردان تلویزیونی مستقر می شوند . جایگاه جدید در جشن صد سالگی باشگاه در سال ۱۹۹۲ افتتاح شد که به همین خاطر به آن جایگاه صد سالگی(Centenary) می گویند.


**********************************************
جایگاه خیابان آنفیلد
این جایگاه در سال ۱۹۹۸ بازسازی شد که گنجایش ۹۰۷۴ نفر را دارد و شامل قسمت هواداران خارجی می شود که در طبقه پایین قرار می گیرند و تنها ۲۰۰۰ صندلی برای آن ها درنظر گرفته شده است . از این جایگاه، هواداران خانگی نیز سهم می برند و تعدادی از هواداران نیز در بالای قسمت مهمان جای می گیرند.




نوع مطلب : تاریخچه و معرفی استادیوم های فوتبال جهان، 
برچسب ها : تاریخچه ورزشگاه آنفیلد، تاریخچه استادیوم آنفیلد، تاریخچه ورزشگاه لیورپول (آنفیلد)، رکورد تماشاگر و گنجایش و ابعاد زمین ورزشگاه آنفیلد، stadium Anfield، اطلاعات دقیق ورزشگاه آنفیلد، یادبودها و جایگاه های ورزشگاه آنفیلد،
لینک های مرتبط :
سه شنبه 20 مرداد 1394 :: نویسنده : مسیح عباسی       
نام کامل       ورزشگاه سن سیرو(جوزپه مه آتزا)
 
موقعیت    ایتالیا، میلان،خیابان پیکولومینی
تلفن: ۰۲/۴۸۷۰۰۴۵۷

شروع ساخت    1925
تاریخ افتتاح        19 سپتامبر 1926
تأسیس 1956,1989

مالک     شهرداری میلان
گرداننده شهرداری میلان
استفاده‌کننده        تیم‌های آث میلان و اینتر میلان
سطح             چمن
تابلوی نتایج         دارد

رکورد تماشاگر     83,381 (اینتر – شالکه , 21 می 1997)
گنجایش      80,018 نفر
ابعاد زمین       68×105 متر
یوفا 4/4 stars

نتیجه تصویری برای تاریخچه ورزشگاه سن سیرو

**********************************************
ورزشگاه سن سیرو (یا جوزپه مه آتزا) (به ایتالیایی: Stadio Giuseppe Meazza) ورزشگاه تیم‌های آث میلان و اینتر میلان است.

**********************************************
تاریخچه ورزشگاه
ورزشگاه سن سیرو شهر میلان، بزرگترین ورزشگاه کشور ایتالیا و یکی از بزرگترین ورزشگاه‌های اروپاست. در سال ۱۹۲۵ شهرداری میلان شروع ساخت این ورزشگاه را آغاز کرد و کار ساخت آن یک سال به طول انجامید. گنجایش ابتدایی این ورزشگاه ۷۰ هزار نفر بود. تیم‌های آث میلان و اینتر میلان از همان ابتدا اجاره‌نشین این ورزشگاه بودند و بازیهای خود را در آنجا برگزار می‌کردند. در سال ۱۹۸۹ این ورزشگاه برای نوسازی مدت کوتاهی تعطیل شد و پس از بازگشایی ظرفیت آن به حدود ۸۳ هزار نفر رسید. بیشتر بازیهای تیم ملی ایتالیا در همین ورزشگاه برگزار می‌شود. یوفا به تمامی ورزشگاه‌های اروپا بر اساس کیفیت آنها امتیاز می‌دهد. ورزشگاه سن سیرو نمره ۵ از ۵ را دریافت کرده بود که پس از بازنگری در سیستم امتیاز دهی یوفا، لغو گردید.


**********************************************
هدیـه‌ای از پیرلی
ورزشگاه سن سیـرو هدیه‌ای از طرف پیـرو پیـرلی، رئیس میـلان از سال ۱۹۰۹ تا سال ۱۹۲۹، به باشگاه خودش یعنی میـلان بود. سن سیـرو تنها در مدت ۱۳ ماه و ۱۵ روز با کار مداوم و تلاش ۱۲۰ کارگر ساختمانی بنا شـد. هزینـه ساخت این ورزشگاه در آن زمان حـدود ۵ میـلیون لیـره بود که با معادل سازی به زمان حال، مبلغی حـدود ۳ و نیـم میلیـون دلار تخمین زده میشـود. طرح سن سیـرو توسط اولیسـه استاکینی بر روی نقشـه پیاده شد، و آلبـرتو کوگینی، مهندس مشهـور ایتالیایی که در معماری طرح‌های بزرگی در ایتالیا از جملـه "ایستگاه مرکـزی میـلان" نظارت داشت، مسئولیت معماری سن سیـرو را برعهده گرفت.


**********************************************
افتتـاح سن سیـرو
سن سیـرو برمبنای معماری ورزشگاه‌های انگلیسی طراحی شـده بود، فقط برای روح فوتبالی، و متشکل از ۴ جایگاه که در مجموع ۳۵۰۰۰ تماشاچی را در خود جای میـداد. سن سیـرو در ۱۹ سپتمـبر ۱۹۲۶ و در حالی که ورزشگاه مملو از تماشاچی شاهـد شکست میلان در برابر اینتـر بودند، افتتـاح شد. اولین بازی لیگ در این ورزشگاه نیـز با شکست میلان در برابر سمپـیردارنـزه به انجام رسـید، در حالی که اولین بازی بین‌المللی در این ورزشگاه، در تاریخ ۲۰ فوریـه ۱۹۲۷ و با تساوی ایتالیا برابر چک اسلـواکی به پایان رسیـد. تا پایان سال ۱۹۴۹ سن سیـرو جزو اموال خصـوصی باشگاه میـلان محسوب میشـد. در آن زمان‌ها اینتـر بازی‌های خانگی خود را در آرنا که در مرکـز شهر میـلان قرار داشت، برگزار میـکرد. این تئاتـر فوتبال از آن زمان تاکنـون تحت چندین بازسازی بزرگ قرار گرفته است تا به شکل امـروز خود در آمـده است.


**********************************************
اولین عملیات افزایش گنجایش
میـلان ورزشگاه سن سیـرو را در سال ۱۹۳۵ به شواری شهر میـلان واگذار کرد. و سه سال بعد از آن واگذاری تصمیـم به افزایش گنجایش این ورزشگاه گرفتـه شد. فوتبال روز به روز در حال افزایش محبوبیت در بین هوادارن بود، و نیاز مبرم به ورزشگاهی با گنجایش بیشتـر حس میشـد. این ماموریت به معمار روکا و مهنـدس کالتزولاری واگذار شـد، و آنها توانستنـد از ظرفیت و پتانسیـل قابل توسعه معماری اولیـه این ورزشگاه بهـره ببرند و شروع به بزرگ سازی آن کنند. در سال ۱۹۵۲ ظرفیت ورزشگاه برای ۱۵۰۰۰۰ تماشاچی طراحی شـده بود، اما شورای شهـر این تصمیـم را نپذیرفت و گفتگـو طراحان ورزشگاه با این شورا بی نتیجه ماند. بعد از خرج ۵٫۱ میلـیون لیـره برای مدرن سازی سن سیـرو، افتتاح دوباره ورزشگاه در تاریخ ۱۳ می ۱۹۳۹ و در حالی که ایتالیا در برابر انگلستـان ۲-۲ متوقف شـد، به انجام رسیـد. مجمـوع دریافتی‌ها از باجه‌های سن سیـرو در آن بازی مبلغی حدود ۱٫۲ میلیـون لیـره بود.


**********************************************
توسعـه در مرحلـه دوم
فاز دوم مرحله توسعه سن سیـرو در سال ۱۹۵۴ شـروع شد، و دوازده ماه بعد در تاریخ ۲۶ اکتبـر ۱۹۵۵، با گنجایشی معادل ۸۵۰۰۰ تماشاچی این ورزشگاه تاریخی مجـددا افتتاح شـد. اولین نورافکن‌ها در این سن سیـرو در سال ۱۹۵۷ نصب شد، و به دنبال آن در سال ۱۹۶۷ اسکـوربرد الکترونیکی در آن نصب گردید. نورافکن‌ها در سال ۱۹۷۹، زمانی که طبقـه‌های دوم ورزشگاه توسعـه یافتنـد، مدرن سازی شدند. نام سن سیـرو به طور رسمی در تاریخ ۳ مارچ ۱۹۸۰ به افتخار جوزپـه مه آتزا، بازیکن افسانـه‌ای میـلان و اینتـر در دهـه ۳۰ و ۴۰، به نام وی تغییـر یافت. در سال ۱۹۸۶، طبقـه اول سکوها به طور کامل به صندلی مجهـز شد و و به صورت بخش‌های جداگانه شماره گذاری و رنگ شـد. جایگاه مرکزی و اصلی به رنگ قـرمز نقاشی شـدند و جایگاه‌های مجاور و روبـرو به رنگ نارنجی، جایگاه شمالی پشت دروازه به رنگ سبـز و جایگاه جنـوبی پشت دروازه یعنی جایگاه میـلانی‌های دو آتشه، به رنگ آبی نقاشی شـدند.


**********************************************
مرحلـه سوم از توسعـه سن سیـرو
برای رخداد بزرگ جام جهـانی ۱۹۹۰ ایتالیا، مسـئولان شهـر میلان بعد از این که به علت هزیـنه‌های سنگین برای ساختن یک ورزشگاه جدید با مخالفت مواجـه شـدند، به فکر بازسازی مجـدد ورزشگاه مه آتزا افتادنـد. ایده اولیـه برای ترمیـم این ورزشگاه به گونه‌ای آینده گرا و چشـم نواز بود: ساختن طبقـه سوم برای جایگاه‌ها و ساخت سقف برای ورزشگاه برای محافظت از همه تماشاچیان. این طـرح توسط معمار جیانکارلو راگزاتی، معمار انـریکو هافـر، و مهندس لئـو فینتری در حالی که اهداف آنها ایجاد طبقـه سوم به صورت مستقل و با استفاده از زمین‌های اطراف ورزشگاه بود، شروع به کار کرد. ساختار ظبقـه سـوم ورزشگاه سن سیـرو بر پایه ۱۱ برج سیلندر مانند بنا نهاده شـده است. این ستـون‌ها همچنین دسترسی به جایگاه‌ها و بخش‌های سرویس دهی مختلف را ممکن می‌سازد، ضمن اینکه ساختار آن کاملاً مجـزا از ساختار اصلی ورزشگاه است. چهار عدد از این ستـون‌ها تیـرهای مشبک سقف ورزشگاه را نگهـداری و پشتیبانی می‌کنند. برای راحتی تمام تماشاچیانی که از بازی‌ها دیـدار می‌کنند، تمام صندلی‌ها به طور ارگنومیکی طراحی شـده‌اند، همچنین برای شناسایی بخش‌های اصلی ورزشگاه تمام صندلی‌ها به چهار رنگ مختلف رنگ شده و شماره گذاری نیـز شده‌اند. تمام ۸۵۰۰۰ تماشاچی حاضـر در ورزشگاه توسـط سقف انحنا دار سن سیـرو که ساخته شده از پلی کربنات است حفاظت میشـوند. علاوه بر مـوارد ذکـر شده، سیستم سرمایشی و گرمایشی مـدرن به همـراه سیستم روشنایی شناور برای راحتی تماشاچیان نصب شـده‌اند. در تاریخ ۸ جون ۱۹۹۰، سن سیـرو پذیرای مراسـم افتتحاحیـه جام جهانی و به دنبال آن بازی افتتحایـه آرژانتین و کامـرون بود. از آن زمان تا کنـون " اسکالا دل کالچـو" پذیـرای میلیـون‌ها هوادار در بازی‌های مختلف بوده است. در تابستان سال ۲۰۰۸، مطابق خواسته‌های قوانین یوفا تغییـراتی در ساحتار ورزشگاه به وجـود آمد و ظرفیت آن به ۸۰۰۱۸ نفـر کاهش یافت.


**********************************************
اعـداد و ارقـام
برای تکمیـل ساخت سن سیـرو، ۱۰۰۰۰ کونتال سیـمان، ۳۵۰۰ متـر مربع ماسـه، و ۱۵۰۰ کونتال آهن استفاده شـده است. همچنین از ۸۰ کیلـوگرم گچ برای علامت گذاری ۱۰۵ متـر از طول و ۶۸ متـر از عرض زمین استفاده شـده است. فنس‌های محیطی در ابعاد ۲۰۴ در ۲۹۶ متـر هستنـد که ۱۱۰۰ و ۱۲۰۰ تن وزن دارنـد. سقف‌ها به ۲۵۶ چراغ‌های نورافکنی که قدرت روشنایی ۱۵۰۰ وات را دارنـد، مجهـز شده‌اند. برای ساخت قسمت‌های اصلی ساختار، دو جرثقیـل بلنـد ۶۴ متـری در محـل ورزشگاه قرار گرفتـه انـد. در داخـل ورزشگاه نیـز، خروجی اضطراری و بالابر بخش سـرویس‌ها با ظرفیت ۱۰۰۰ کیـلوگرم نصب شـده است. سن سیـرو در کنار زمین مسابقـه اسب دوانی شهـر و در فاصلـه ۶ کلیـومتری مرکز شهـر میلان بنا شـده است.


**********************************************
فراتـر از فوتبـال
ورزشگاه سن سیـرو نمادی از شهـر میلان است (مانند وضعیتی که اسکالا و دومو در شهـر میلان دارنـد). و نه تنها برای فوتبـال، بلکـه برای رخـدادهای مهـم دیگـر نیـز همـواره مورد استفاده بوده است. برای مثـال، مسابقـه بوکس بین دولیـلو لویی و کالـو ارتیس در تاریخ ۱ سپتمبـر ۱۹۶۰، مسابقه‌ای برای عنوان جهانی والتر جونیـور، در این ورزشگاه برگزار شـد. ۵۰۰۴۳ نفـر از نزدیک شاهد این رخـداد بزرگ بودنـد و از این تعداد ۸۰۰۰ نفـر در اطراف رینگ بوکس قرار گرفته بودنـد. این رقابت با پیـروزی طرف ایتالیایی به اتمـام رسیـد و به همـراه خود ۱۳۰ میلـیون درآمـدزایی کرد. سن سیـرو حتی پذیرای بسیاری از کنسرت‌ها نیـز بوده است. باب مارلی در ۲۷ جون ۱۹۸۰ نمایش خود را در جایگاه شمالی به اجـرا گذاشت. در آن مـراسم ۹۰۰۰۰ هزار نفـر از شوی دیدنی این موزیسین جامائیکایی استقبال کردنـد. برای بروس اسپرینگسین در سال ۱۹۸۵ نیـز چنین استقبالی به عمل آمـد. جایگاه قرمـز حتی پذیـرای یک دیسکـو از نوع محـوطه باز نیـر بود. اکنـون در ضلع جنـوبی، موزه‌ای بنا شده است که در آن افتخارات میـلان و اینتـر از طریق تمام افـرادی که در این افتخارات نقش داشتنـد، به یادگار مانـده است. ورزشگاه در زمانی که در آن بازی ای برگزار نمیشـود، می‌تواند پذیـرای ۵۰ هـزار ملاقات کننده باشـد. از اول ژوئیه سال ۲۰۰۰، سن سیـرو به طور مشـترک توسط دو تیـم شهر میـلان یعنی ای سی میلان و اینتـر میلان اداره میشـود.


**********************************************
جوزپه مه آتزا
در سال ۱۹۷۲ جوزپه مه آتزا (برترین گلزن تاریخ باشگاه اینتر میلان) درگذشت. از آن پس شهرداری میلان نام این ورزشگاه را به جوزپه مئاتزا تغییر داد.




نوع مطلب : تاریخچه و معرفی استادیوم های فوتبال جهان، 
برچسب ها : تاریخچه ورزشگاه سن سیرو(جوزپه مه آتزا)، تاریخچه استادیوم سن سیرو، تاریخچه استادیوم جوزپه مه آتزا، شروع ساخت و گنجایش و ابعاد زمین ورزشگاه سن سیرو(جوزپه مه آتزا)، اعـداد و ارقـام دقیق مصالح استفاده شده در سن سیرو(جوزپه مه آتزا)، San Siro یا Stadio Giuseppe Meazza، تاریخچه ورزشگاه تیم‌های آث میلان و اینتر میلان سن سیرو(جوزپه مه آتزا)،
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 10 )    ...   6   7   8   9   10   
 
درباره وبلاگ

ورزش ایران و جهان , به روزترین بیوگرافی (زندگی نامه) بازیکنان فوتبال ایران و جهان
rezaabbasi1376.mihanblog.com
reza abbasi 1376
رضا عباسی

مدیر وبلاگ : مسیح عباسی
مطالب اخیر
موضوعات
نویسندگان
نظرسنجی
بهترین بازیکن جهان کدام است؟










برچسبها
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
 
   
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic